Uważam, że najpiękniejsze i najbardziej wzruszające historie pisze życie. Właśnie dlatego to ekranizacje oparte na prawdziwych wydarzeniach są najbliższe mojemu sercu. Jedną z nich jest historia Hachiko, psa rasy akita, który w Japonii stał się symbolem prawdziwej lojalności i dozgonnego oddania swemu właścicielowi. I właśnie dzisiaj film oparty na jego historii z całego serca pragnę Wam polecić.
Oczywiście ekranizacja ta to prawdziwy wyciskacz łez, ale nie z tych kiczowatych, a raczej z tych pomimo iż przewidywalnych to pięknych w swojej prostocie. To subtelne piękno relacji człowiek – pies, która zawsze już sama w sobie jest wzruszająca, dodatkowo podkreśla perfekcyjna muzyka i gra bardzo przeze mnie lubianego Richarda Gere’a. Jest to niewątpliwie film o prawdziwej miłości, która tak na prawdę przez przypadek połączyła profesora Wilsona i małego puchatego szczeniaczka niespodziewanie znalezionego na stacji kolejowej. Między dwójką tą wytworzy się niezwykła więź, a Hachiko codziennie będzie odprowadzał swojego pana na dworzec i o tej samej godzinie po niego przychodził. I tak każdego dnia, przez lata… Jednak pewnego dnia jego pan już nie wróci, a Hachiko udowodni jak wierne potrafi być psie serce, czekając i tęskniąc do ostatnich swoich dni za człowiekiem, którego ukochał…
Pomnik upamiętniający Hachiko znajduje się na stacji Shibuya, w Tokio, a zdjęcie prawdziwego bohatera tej historii żyjącego w latach 1923-1935, znajdziecie tutaj…

Jeśli obejrzycie ten film, lub już go widzieliście, podzielcie się proszę wrażeniami. Ja spłakałam się dziś przy nim nieprzyzwoicie, ale też ucieszyłam, że codziennie otacza mnie trójka takich wspaniałych przyjaciół…

* Jeśli masz małego, krótkowłosego lub wręcz bezwłosego psa, zafunduj mu ubranko.
* Gdy mieszkasz w mieście, zwłaszcza jeśli chodniki są w nim sypane solą, mogą się też przydać buty, by chronić wrażliwe opuszki czworonoga.
* Nie kąp psa, jeśli nie jest to konieczne, a jeśli już to robisz, dokładnie go wysusz.
* Nie strzyż i nie trymuj zwierzaka krótko przed zimą, żeby szata mogła go chronić przed mrozem.
* Po powrocie ze spaceru koniecznie dokładnie usuń z sierści zmrożony śnieg używając letniej wody i wysusz podopiecznego.
* Psu, który mieszka na zewnątrz ociepl budę i nie trzymaj go na uwięzi w mróz.
* Podawaj zwierzakowi większe i ciepłe posiłki.
* Kiedy jest duży mróz, skróć spacery.
* Nie pozwól psu jeść śniegu, bo grozi to zapaleniem gardła.
* Jeśli nie udało się uniknąć przeziębienia, nie lecz pupila lekami kupionymi bez konsultacji z lekarzem ani tym bardziej tymi przeznaczonymi dla ludzi.

źródło: “Mój Pies”, nr.12/2010, str.68

Simonka, Fionka, Krzyś i duuużo śniegu

Białą zimę to my lubimy. Ważnym kryterium tej sympatii jest jeszcze słoneczko, brak przejmującego wiatru i kilka tylko stopni minusowej temperatury. W takich warunkach nie muszę odmawiać spacerów mojemu stadku. Dzisiejszy był w tempie dość szybkim (po to, by nikt z nas nie zdążył zmarznąć) , ale szalenie przyjemny dla naszej bandy i dla nas samych. Do pełni szczęścia brakowało mi tylko sanek, a rozbrykanym sharpeiom, jak to widać po ich zadowolonych mordkach, nie brakowało niczego

Niedziela 21 listopada:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Niedziela 14 listopada:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Simonka z nowym kolegą

Z czworonogami troszkę jest tak jak z dziećmi. Gdy mamy tylko jednego pupila, poświęcamy mu całą swoją uwagę, przez co efekty pracy z nim przychodzą nam zazwyczaj łatwo, przyjemnie i szybko. W przypadku, gdy nasze psie stadko się powiększa, spora część wychowania najmłodszego psa spada na barki tych starszych. Teoretycznie najmłodsze “dziecię” powinno nauczyć się pewnych zachowań bazując na obserwacji starszych kolegów, więc jeśli dobrze przyłożyliśmy się do wychowania pierwszego czworonożnego członka rodziny, z kolejnymi powinno być nam już łatwiej. Teoria ta sprawdziła się w przypadku Krzysia, który zamieszkał w naszym domku jako drugi pies i pilnie uczył się od Fionki, wszystkiego tego, nad czym z nią z sukcesem pracowaliśmy. Dzięki temu w ułożenie Krzysia my sami mogliśmy włożyć znacznie mniej swojej pracy.
Zupełnie inaczej wygląda sytuacja w odniesieniu do Simonki, która to ma w nosie branie dobrego przykładu z pozostałych członków swego stada i prędzej gotowa sprowadzić je na złą drogę, niż sama nauczyć się od Fionki i Krzysia czegoś sensownego. Oj, ciężki i uparty przypadek z tej naszej najmłodszej suni Postanowiłam, że pora już najwyższa, by więcej czasu poświęcać tylko Bambince. Mam nadzieję, że skupiając wtedy uwagę wyłącznie na niej, łatwiej nam będzie o efektywne wyniki pracy. Póki co obłożyłam się różnego rodzaju psimi poradnikami dotyczącymi pozytywnego szkolenia i szukam dobrego sposobu na mego sharpeiowego osiołka, bo Simonka niestety z tych nieprzekupnych i mało łakomych, więc smakołykami to ja mogę nagradzać za cierpliwość co najwyżej siebie

A tu już mała fotorelacja z dzisiejszego wyjazdu do psiego parku nad Rusałką, na którym Simonia uczy się poprawnych kontaktów z innymi czworonogami, w różnym wieku, o różnej płci i gabarytach i co ważniejsze, bo bardziej dla niej problematyczne, z obcymi ludźmi. To był nasz pierwszy wyjazd w to bardzo sympatyczne miejsce i już ustaliliśmy, że będziemy zabierać tam sunię przynajmniej raz w tygodniu. Ten pierwszy pobyt uważam za udany, dogadywała się bardzo ładnie z psimi pobratyńcami i tylko jeden raz naszczekała na chcącego ją pogłaskać chłopca…. Ach, ręce opadają, ale nic to, nie poddajemy się…

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

A na pamiątkę kilka krótkich filmików z samego ringu wraz ze szczegółowym opisem

SUKI – KLASA MŁODZIEŻY
Po kolei biegną:
* BABY QUEEN s Yantarnogo Morya (ocena doskonała, lokata I, Naj.Junior, Młodzieżowy Zwycięzca Polski Poznań 2010)
* FAMIRA Volarius (ocena doskonała, lokata III)
* Secret Line’s FLOWER POWER (ocena doskonała, lokata V)
* Svejii Veter GRAND MADEMOISELLE SEQUEDILLE (ocena doskonała, lokata II)
* MON CHERI Bonomiella (ocena doskonała, lokata IV)

SUKI – KLASA POŚREDNIA
Po kolei biegną:
* COFFE Bez Nazwy (ocena doskonała, lokata II)
* ELITE MODEL LOOK Mea-Li (ocena doskonała, lokata IV)
* GREAT RED OBSSESION Thi-Hi (ocena doskonała, lokata III)
* MELLODY DREAM Quare Non (ocena doskonała, lokata I, CWC, CACIB, BOB, Zwycięzca Polski Poznań 2010)

SUKI – KLASA CHAMPIONÓW
Po kolei biegną:
* CLEO Baśniowa Polanka (ocena doskonała, lokata I, CWC, Res.CACIB)
* KOKA Od Niuni Zołzuni (ocena doskonała, lokata III)
* Tagri Edcher PALMA PERVENSTVA LEYLA (ocena doskonała, lokata II)

tak tulimy się przynajmniej kilkanaście razy dziennie

Simonka nasza skończyła dziś 10 miesięcy, jest więc kilka fotek jubilatki, tym razem ze swoją pańcią. Z niepokojem stwierdziłam, że mało mam wspólnych zdjęć z najmłodszą naszą psiną, więc pańcio się postarał i zrobił nam kilka na takim codziennym, najzwyklejszym spacerze. Ani ja, ani Simonia nie byłyśmy uprzedzone o sesji, więc wystąpiłyśmy na niej całkiem soute Simonka od zawsze była wyjątkowym lizuskiem, mocno trzymającym się “maminej spódnicy” i póki co, nic się w tej kwestii nie zmieniło. Rozczula mnie jej przywiązanie do mnie i to, że najrozmaitsze, spacerowe bodźce,
przegrywają dla niej w zestawieniu ze mną. Hierarchia simonkowych wartości jest prosta, a najważniejszą wśród nich jest bliskość pańci. Nie muszę się więc obawiać puszczając Bambinkę bez smyczy, że się gdziekolwiek oddali. W domu malec zachowuje się wcale nie inaczej. Odpoczywa zazwyczaj przyklejona do mnie, a jeśli jestem czymś zajęta w innej części domu, Simonia regularnie sprawdza czy wszystko u mnie w porządku, za każdym razem na nowo ciesząc się na mój widok. Oczywiście każdorazowo musi mnie obsypać buziakami i choć na moment się we mnie wtulić. Do tej pory myślałam, że Fionka to lizus, ale w porównaniu z ogromem simonkowej potrzeby okazywania czułości, muszę się z tego stwierdzenia wycofać.
I tak to nasz mały lizusek przez osiem miesięcy mieszkania z nami, skradł nam serca tak bardzo, że ciężko nam nawet sobie przypomnieć, że kiedyś nasze życie z sharpeiami toczyło się bez tego słodkiego rudzielca

moja dziesięciomiesięczna niunia

moja ulubiona glinianka na poznańskich szachtach, potocznie nazywana Edim

Temat szachtów, będących jednym z najcenniejszych przyrodniczo terenów Poznania, wielokrotnie przewijał się przez mojego bloga i nic w tym dziwnego, bo właśnie tam najchętniej fotografuję nasze psiaki, a codzienne spacery w to szczególne, nie naruszone przez człowieka miejsce, pozwalają mi zapomnieć o zgiełku dużego miasta, w którym mieszkam. Ten zupełnie nie przypominający miejski obraz świat, znajduje się dziesięć minut jazdy samochodem od centrum Poznania i właśnie to jest w nim najbardziej niesamowite. Szachty mają wielu fanów, szczególnie wśród prawdziwych pasjonatów wędkarzy, którzy nie tylko potrafią docenić ogrom gatunków ryb tutaj spotykanych, ale też zachwycić i uszanować bagactwo przyrody oraz stworzenia glinianki zamieszkujące. A tych ostatnich jest tu całkiem sporo Osobiście spotkaliśmy już przecinającą wodę wydrę, stadko bobrów, wychodzącego ze stawku piżmaka, wiemy gdzie mieszkają raki, żaby i lubią przebywać zaskrońce. Najczęściej jednak obcujemy z łabądkami, podziwiamy mewy śmieszki i dokarmiamy bardzo przez nas lubiane kaczki krzyżówki. Kaczuszki tak się już do przynoszonego im posiłku przyzwyczaiły, że nawet wielkie mordy moich psów im nie straszne i odważnie przypływają do brzegu po jedzonko. Bardzo lubię ten co-poranny rytuał i cieszę się, że Krzyś nauczył się, że w tym czasie o swoim instynkcie myśliwskim należy zapomnieć… A we wpisie trzy fotki z ostatniego karmienia. Pierwsza już opisana. Na drugiej Simonka czeka na płynące do nas kaczuszki. Na trzeciej szarobrązowa samiczka wcina kawałek bułeczki, a towarzyszy jej piękny kolorystycznie samiec

gamonie kochane po długim spacerze, tuż przed powrotną jazdą do domku od lewej: Fionka, Krzysio, Simonka

Blog mój poświęcony jest naszym sharpeikom (głównie ), o laluni już pisałam, o uprawnieniach do jazdy nią również. A na zdjęciu powyżej połączenie tych trzech rzeczy, czyli krótkie (jak na razie ) podróże piesków ze swoją pańcią. Shar peiki w roli posażerów są całkowicie niekłopotliwe i mają pełne zaufanie do prowadzącego pojazd. Powstrzymują się od udzielania dobrych rad młodemu kierowcy i nie mają miny jakby zaraz miały zejść Pańcio mógłby się od nich wiele nauczyć Co do komfortu podróżowania mojego stadka trzydrzwiowym autkiem, to po rozłożeniu tylnych siedzeń też całkiem, całkiem No i jakże przyjemny cel podróży… lasy, łąki, pola, jeziora…

Nie wiadomo jak długo jeszcze tegoroczna jesień zechce nas rozpieszczać tak piękną pogodą jak w kilkunastu ostatnich dniach. Z obawy przed tym, że ciepłe i słoneczne poranki mogą być już niestety policzone, staram się wykorzystać na całego dotychczasową łaskawość aury i codziennie wybieram się z psinkami na długie, prawdziwe wędrówki. Przemierzamy sobie znane i nieznane szlaki “naszych stawków”, czasem zabieramy też ze sobą pańcia Ruch na świeżym powietrzu potrzebny jest nam wszystkim. Jest konieczny i dla Simonkowych, rozwijających się mięśni, i dla dużych miśków, mających po kastracji i sterylizacji skłonności do tycia. Staram się więc jak mogę by sharpeiki nasze były wybiegane, nie tylko ze względu na ich fizyczną kondycję, ale też na malujące się na ich mordkach szczęście, gdy można beztrosko pohasać sobie bez smyczy. Krzyś na spacerach aż podszczekuje z radości i mam wrażenie, że jego zadowolenie jest wprost proporcjonalne do stopnia umorusania swego futerka Kałuże, głupawki w błotku… no cóż, Krzyś się na spacerach nie oszczędza Dziewczynki również radosne, choć nieco bardziej uważne niż prosiaczek Krzyś, bawią się ze sobą, dokazują, a później w domu ze zmęczenia chrapią tak głośno, że niejeden dorosły facet nie powstydziłby się takich dźwięków
A mnie najbardziej cieszy poczucie dobrze spełnionego obowiązku w stosunku do naszej sharpeiowej gromadki i apetyt, z jakim po takiej porcji ruchu dobierają się do swoich misek

pańcia, ratunku! czarny olbrzym na ogonie!!! czyli 9 -miesięczna Simonka i 12 - letni Rockiś

Ciężko w to uwierzyć (najbardziej mi samej), ale aż do dnia dzisiejszego Simonka nie miała okazji poznać mojej najbliższej rodziny, czyli Mamy, Taty, Babci oraz czworonożnych rezydentów mego domu rodzinnego, Kiarusi i Rockisia. Przez początkowe problemy zdrowotne Simoni nie było mowy o żadnych wyjazdach, później mój i Waldzia grafik zajęć na takowe nie pozwalał, a gdy już nadarzyła się pierwsza okazja, Simonia akurat miała cieczkę, więc nie chcieliśmy przyprawić o zawał dwunastoletniego Rockisia. I choć nie mogłam doczekać się tego spotkania, tak się jakoś złożyło, że zamiast małego szczeniaczka, moja rodzinka poznała już całkiem sporą, bo dziewięciomiesięczną naszą psinkę. Właśnie dziś. Oczywiście achom i ochom Mamy i Babci nad naszą Bambinką nie było końca, a i ona najbliższymi mi kobietkami zachwycona. Jedyne co początkowo przeraziło Simonę to gabaryty swoich nowo poznanych kolegów, czyli Kiarusi i Rockisia. Oba jednak psiaki przyjęły sunię na swoim terenie bardzo przyjacielsko i ciepło, więc początkowe onieśmielenie Simonki szybko poszło w niepamięć. Później były już tylko wspólne zabawy na świeżym powietrzu, spacerek polną drogą i głośne chrapanie najmłodszego naszego sharpeia w drodze powrotnej do Poznania. Simonka pełnym dla niej wrażeń dniem była tak zmęczona, że nawet nie zdziwiła się, że po raz pierwszy za kierownicą siedzi pańcia… Dziś odebrałam prawo jazdy i mąż mój postanowił rzucić mnie od razu na głęboką wodę. Tak więc pierwsza trasa, 136km, za mną, a jutro kolejny debiut, pierwsza, samodzielna jazda do pracy, czyli przebicie się na drugi koniec Poznania. Chyba nie zasnę z wrażenia…

Kilka fotek z dnia dzisiejszego:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Simonka, Kiarusia i Rockiś - zapoznanie :)

"pies czy maskotka? niech no pomacam" ;)

dziewczynki na spacerku :)

z moją Mamą :)

Rockiś, z tyłu Simonia :)

"jestem padnięta"

UWAGA! W dniu zaginięcia Layla miała na sobie CZERWONĄ OBRÓŻKĘ, taką jak ma na poniższym zdjęciu:

UPDATE 13-10-2010: Layla odnaleziona po 16 dniach!!!!! Już z Paulinką (właścicielką) w domku CUDA SIĘ JEDNAK ZDARZAJĄ!!!!! Hurrrraaa!!!!

nasza Fionka w wieku 5 lat

Ostatnimi czasy powodów do świętowania nam nie brakuje. Poza tym, że moje lato z kursem prawa jazdy miało tak pomyślny finał a ukochana moja siostrzyczka dostała się na upragnione studia medyczne (pękamy z dumy Monisiu !), to i nasza Fionka w ostatnim tygodniu, tj. 16 września obchodziła swoje 5 urodziny. Wszystkie te okazje musiały zostać uczczone, a miniony weekend okazał się być na tą sposobność doskonałym czasem. Calutki wolny od pracy, więc szczęśliwa rodzinka z pańciem na czele w komplecie. Było oczywiście pyszne, świąteczne jedzonko (te ludzkie i te psie), było dobre wino (tylko te ludzkie ) i dwa dni poświęcone jedynie sobie nawzajem. Uwielbiam i zawsze bardzo doceniam takie niby proste, ale jakże wspaniałe chwile.
Solenizantka nasza w świetnej kondycji i zdrowiu, wyściskana za wszystkie czasy, objedzona urodzinowymi pysznościami, usatysfakcjonowana dłuuuugimi spacerami i wymęczona dzikimi zabawami z Krzysiem i Simonką, bo choć Fionka ma już 5 latek na swoim psim karku, pod względem zabaw nic a nic nie zmieniło się z okresu, w którym była radosnym, pełnym życia i chęci łobuzowania szczeniaczkiem. I taka nam kochana, mądra psinko pozostań jak najdłużej

Simonka, Krzyś i wspomnienie lata...

Być może co niektórzy pamiętają w jak samczy sposób zachował się Krzyś gdy do domku przywieźliśmy maleńką Simonkę, a tym co nie pamiętają dla przypomnienia ówczesny fragment wpisu:

I tak to Krzyś najpierw dokładnie obwąchał Simonkę, pozwolił jej upewnić się, że w swoich sutkach na pewno nie ma mleka, a później pokazał małej suni kto w tym domu rządzi. Ostre “wrrrrrrrrr” usłyszał malec gdy próbował zbliżyć się do miski dużych psów, pobawić Krzysiowym pluszakiem czy wejść na łóżko. Na dobry początek zeżarł też przygotowane dla malutkiej jedzonko. Zaznaczył również Simonce, która próbowała pobawić się jego ogonem, że ten ostatni należy wyłącznie do niego i ma się trzymać od jego puszystej dumy z dala. Jego “wrrrrrrrrr” kierowane do małej Waldek za każdym razem kwitował w prosty sposób “Krzychu, ty świnio”. Hmmm…

Od tego dnia minęło już ponad pół roku, a z krzysiowych, męskich w stosunku do Simoni zachowań nie zostało kompletnie nic. Sunia całkowicie zawładnęła moim ugodowym psiurem i rządzi nim jak jej się tylko podoba. Czasem wydaje mi, że miśkowe pokłady cierpliwości i wyrozumiałości są nie do wyczerpania. Simonia regularnie przeciąga strunę a wszelkie brewerie i dzikie pomysły zabaw są suni wspaniałomyślnie wybaczone. Jej ulubione to m.in.:
- sprawdzanie na jaką długość potrafią naciągnąć się krzysiowe uszka i fafle, przy czym tym większa frajda im głośniej ofiara popiskuje
- skoki, koniecznie z zaskoczenia na śpiącego spokojnie psiura
- sadystyczne dziurawienie krzysiowego futerka skutkujące niezliczoną ilością małych ranek i ubytkach w jego bujnej sierści
- uporczywe “krycie” dużego psa – pomysł na zabawę podpatrzony i zapożyczony od Fiony

Oprócz tego Simonka bardzo często traktuje Krzysia jak poduszkę , przy czym Misiek gotów tak długo leżeć bez ruchu aż to księżniczka nie zechce zmienić pozycji do odpoczywania. Dobrać się do krzysiowej michy, podkraść mu smakołyk sprzed samego nosa lub zabawkę, którą właśnie się zajmuje to też dla Simoni żaden wyczyn, a Krzyś mój kochany co najwyżej zareaguje na to zdziwioną minką.

W relacje moich psów staram się nie ingerować, no chyba, że Krzyś małej sadystki ma dosyć i błagalnym wzrokiem sam mnie o to poprosi…

shar pei na urlopie, czyli Simonka nad morzem

Lato nieubłagalnie się kończy. Żal mi go jak co roku o tej porze… Udało nam się jednak złapać kilka ostatnich jego promyków i wyjechać z psinkami nad ukochane morze. Miały być też góry, ale ostatecznie uznaliśmy z Waldim, że Simonka jeszcze za mała na tego typu doświadczenia i górskie wędrówki odłożyliśmy na inny, bardziej odległy termin.
Plaża Bałtyku to coś, co nasze sharpeiki znają doskonale i czują się na niej jak u siebie. Wiedzą dokładnie co wolno, a czego robić nie wypada, więc wypoczynek na niej z naszym stadkiem jest praktycznie bezproblemowy dla nas i dla innych wczasowiczów.
Oczywiście trzy psiaki wzbudzały spory zachwyt niamal na każdym kroku. Wiele osób gratulowało nam tak pięknych psów, wiele chciało zrobić sobie z nimi zdjęcie, jeszcze inni je pogłaskać. Tutaj medal dla Krzysia, naszego domowego specjalisty od public relations, którego postawa nadrabiała zachowania moich niezbyt wylewnych w stosunku do obcych dziewczyn. Fionka z nieznanymi jej ludźmi nigdy spoufalać się nie chciała, za to Simonka to niestety prawdziwa antyreklama dla rasy Odległość mniejsza niż ta, którą Simonka w kontaktach uważa za stosowną, owocowała brzydkim bulgotaniem. Co więcej, Bambina wyjątków dla nikogo nie robi, a już dzieci działają na nią jak przysłowiowa płachta na byka. Oczywiście ugryźć nie ugryzie, ale natrętów skutecznie odstraszyć potrafi
Krzyś, jak już wspomniałam, nadrabiał jednak swoim misiowym sposobem bycia wszystko i gwieździł w nadmorskiej miejscowości jak tylko potrafił, świadomie bądź też całkiem niechcący . Co roku na wakacjach ktoś oferuje nam niemałe pieniądze za niego i ten rok również nie był pod tym względem wyjątkiem. Pani z lodziarni oszalała na jego punkcie i gdy tylko pojawiałam się pod budką z Krzysztofkiem, wychodziła z niej każąc sporo czekać ludziom ustawionym w kolejce. Zachwycała się, głaskała, przemawiała czule, wciskała lody. Gdy już udało mi się jej wytłumaczyć, że Krzyś za słodkim nie przepada i że z obcych rąk smakołyków nie weźmie, piekła dla niego gofry “na potem”. Obłęd Koniec końców, udało się miłej pani wyjaśnić, że przyjaciół się nie sprzedaje za żadną cenę. Ugodowo postanowiła więc rozejrzeć się za własnym shar peiem, koniecznie bearcoat’em. Uffff

A tak Fionka, Simonka i Krzyś wypoczywały z nami na plaży…

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

hawajski akcent nad Bałtykiem ;)

nadmorska gwiazda :)

Fionka łobuzerska :)

w przerwach między snem... :)

moje dwie miłości :)

słodas nasz pluszowy :)

konwersacje... :)

wilk w owczej skórze ;)

grzeczne pieski na wakacjach :)

wleźć - wlazłam, ale jak stąd zejść? czyli "pańcia ratuj" ;)

dostałam misia :)

...bo na plaży fajnie jest :)

Krzyś - obserwator :)

jak mi dobrze :)

miś i zachód słońca :)

czekoladowe cudo - chłopczyk, za nim braciszek

Z całego serca pragnę polecić szczenięta shar pei urodzone w Bytomiu w hodowli “Ze Skromnej”. Obecnie maluszki mają cztery tygodnie i są w ślicznym, wciąż unikatowym jak na tą rasę, czekoladowym kolorze. Dwie dziewczynki i dwóch chłopców, jedno piękniejsze od drugiego wychowują się pod czujnym okiem Wojtka, mającego największe doświadczenie w hodowaniu rasy shar pei w Polsce!
Tylko zazdrościć przyszłym nabywcom tych słodkich czekoladek

Kontakt do hodowli “Ze Skromnej”: 503764034

UPDATE 05-08-2010 : Z czekoladowej gromadki na rezerwację czeka jeszcze tylko jedna suczka… Obaj chłopcy i dziewczynka już zamówione przez przyszłych, szczęśliwych opiekunów Proponuję się spieszyć…

siedmiomiesięczny stworek

Na blogu cisza, bo zajęć sporo. Do internetu wpadam tylko i wypadam, a gdy już wolna chwila się trafi, a ja nie zasnę ze zmęczenia, poświęcam ją mężowi i psiakom. Jednak jako, że dziś Simonka wkracza w siódmy miesiąc życia tradycja musi zostać podtrzymana i parę zdań o solenizantce zamieszczonych. Z okazji małego święta najmłodszego naszego domownika są też fotki Simonki w wydaniu sportowym, czyli takim, które to simonkowej naturze najbliższe. Uwierzcie, łatwiej uchwycić tą małą psinę w locie (zdjęcie na dole) niż w spokojnej pozycji zbliżonej do wystawowej. Bambinka kocha ruch, kocha biegać, skakać, pływać i trzeba małego łobuza wręcz z tych czynnościach ograniczać, by oszczędzać jej rozwijające się jeszcze stawy. Coraz częściej myślę o tym, że Simonka ze swoimi predyspozycjami nadaje się bardziej do trenowania agility niż pełnego gracji truchtania po ringu
Siedmiomiesięczna Simonka to psinka całkowicie pozbawiona agresji, gotowa brać nogi za pas na widok syczącego na nią kota Na ludzi jednak ciągle po swojemu się denerwuje, choć spotkała ich już tysiące. Wygląda to tak jakby chciała bronić swojego stadka. Domowych naszych gości gotowa za to zalizać na śmierć
Fizycznie mały grzmotek już tak bardzo się nie zmienia, może poza tym, że linieje nam Simonka na potęgę od około dwóch tygodni, intensywnie zamieniając swój szczenięcy puch na dorosłą, zdecydowanie bardziej szorstką sierść. Z puchem rewelacyjny furminator walczy niemal codziennie, a końca póki co i tak nie widać. Miejscami ciałko Simonki pokryte już dorosłą sierścią, miejscami jeszcze szczenięcą, a granice między nimi tworzą brzydkie “schody”. W ogólnym wrażeniu wygląda to okropnie i muszę powiedzieć, że tak brzydko sierści nie zmieniała ani Fionka, ani Krzyś, gdy były w podobnym wieku do Simonkowego. Ale co tam. Minie.
Późno już, psinki chrapią a i mnie zamykają się oczy. Dobranoc i do następnego razu.

shar pei w locie...

Simonka płynie :

Krzyś “kiwa” dziewczynki :

Simonka - 6 miesięcy

Obiecałam sobie, że do skończenia przez Simonkę roku będę co miesiąc fotografować ją w pozycji zbliżonej do wystawowej. Cel wiadomy – każde zdjęcie w zestawieniu z poprzednim przypomni mi kiedyś jak to mój malec się zmieniał. Zgodnie z postanowieniem jest i fotka sześciomiesięcznej Bambiny, którą można porównać z tą miesiąc wcześniej .
W ciągu ostatnich czterech tygodni sunia nie urosła wzwyż (ma 45cm w kłębie) a jedynie wszerz Boczki się Simonce zaokrągliły i nic w tym dziwnego, bo mały żarłok poza pustoszeniem swojej miski zagląda często również do tych należących do dorosłych psinek.
Okres wymiany ząbków już za nami. Kolor Simonkowej sierści coraz bardziej jednolity, ciemny pas na środku ogonka rozjaśniał. Patrzę na nią i serce mi się raduje, bo jest taka jaką ją sobie wymarzyłam.
Dorośleje mi moja sunia, bez dwóch zdań, choć mordusia jeszcze bardzo szczenięca. Szczeka już donośnym basem. Na spacerkach coraz częściej interesują ją różne zapachy. Na jesień pewnie pojawi się też pierwsza cieczka.
Rozumku tylko Bambince póki co nie przybywa zbyt wiele Co prawda jakaś pociecha jest , bo gdy moja sunia w dobrym nastroju to i w ząbki pozwoli pańci zajrzeć Częściej jednak nie pozwala, a już nie daj Boże, by jej rękę do paszczy wkładał ktoś obcy…
W związku z powyższym przeraża mnie myśl o tej części psiej prezentacji na wystawie, w której sędzia życzy sobie oglądania psiego zgryzu, a już myśl, że może mieć ochotę zrobić to sam jest po prostu paraliżująca To co przerażające i paraliżujące odłożone więc na potem, bez bliżej określonego terminu…

zaspana Fionka odpoczywa w cieniu

Termometr za oknem pokazuje zabójczą temperaturę, chłodzimy się więc jak lubimy najbardziej. Krzyś okupuje łazienkowe kafelki, Simona jak to Simona, drzemie przytulona do mnie w przyjemnie wentylowanym pokoju, a Fionka szuka cienia na balkonie, jak to widać na załączonym dziś zdjęciu. Spacerki tak jak zwykle przy takiej pogodzie odbywamy tylko rano i wieczorem, apetyty dopisują, udar cieplny nam nie grozi…
Tylko urlop już się marzy, a tu trzeba czekać na niego aż do drugiej połowy sierpnia

nasza Otylia

Cudna, cieplutka niedziela. Trzygodzinny pobyt z Waldziem i psiorkami nad wodą stanowił miłą odskocznię od rozwiązywania testów. Waldi zadowolony, psinki przyjemnie zmęczone, ja totalnie odprężona. Prawdziwa sielanka.
Na spacerku Fionka z Krzysiem chłodziły sobie brzuszki brodząc w wodzie, a Simonka pokazała, że jest pływaczką pełną gębą, czym wprawiła w głębokie zdziwienie nie tylko nas, ale i moje dorosłe psy. Odważnie i pewnie przepływała sobie jednorazowo po kilka dobrych metrów i widać było , że pływanie dla samego pływania sprawiało jej dużo przyjemności. Pękamy z dumy z naszej sharpeiowej “Otylii”, a nowo odkryte talent i pasję naszej psinki obiecujemy pomóc rozwijać

Kilka dzisiejszych zdjęć:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

stadko wkracza nad stawki :)

biegać, biegać, biegać :)

dziewczynki hasają :)

Simonka i Fionka w zabawie :)

Simona rozkręca Krzysia :)

foczka nasza odważna :)

Naprawdę żenada….przecież ma Pani wyłączność na ” robimy miny ” .
A tak naprawdę to jestem Pani wdzięczna,że swoim zachowaniem wyleczyła Pani parę osób z chęci kupna szczęnięcia ze swojej “hodowli”.
Pokazała Pani że w razie problemów zamiast wsparcia i pomocy można liczyć tylko na szykany i oczernianie.

Co do plagiatu, rozumiem, że jak to mówią, każdy sądzi po sobie… Podobne działania zapewne nie są obce hodowczyni mojej Simonki, dlatego też z taką łatwością oskarża o to innych. Kierując się jej zakręconą logiką powinnam stwierdzić, że jej wpis jest plagiatem innego, zamieszczonego w internecie 12 marca 2009, którego znajdziecie pod tym linkiem .

Simonka ma szczęśliwe życie, dobrą opiekę i prawdziwą miłość. Nie jest jej przykro, że jej hodowca się nią nie interesuje, że wymyśla jakieś plagiaty. Cóż, starość nie radość powiadają, a i rzucanie palenia ma wpływ na psychikę. Kochamy naszą psinkę mimo iż z Bonomielli, z którą nie chcemy mieć już nigdy nic wspólnego.
Przepraszam jeśli jeszcze kiedyś jakiś “plagiat” popełnię, ale Marcie udało się tak mnie zbajerować, że trudno jest mi wszystko zrozumieć, trudno jest mi nadal wyczyścić swoją podświadomość tak zmanipulowaną przez M.
Leczenie mojej psychiki będzie trwać dłużej niż płuc naszej małej.

no cześć Zosia!

powiem ci, że fajna kumpela jesteś

u mnie też nic nowego od wczoraj

pobawmy się trochę

Proces socjalizacji Simonki polega również na zawieraniu znajomości przez naszą najmłodszą psinkę z innymi czworonogami. I tak to Simonka poznała już bliżej goldena Fostera, pekińczyka Pusię, rottweilerkę Kelly oraz bokserkę Boni. Z wszystkimi wymienionymi wyżej sunia nawiązała grzecznościowe i bardzo poprawne kontakty. Cieszyła się do nich, odpowiadała na zaproszenie do zabawy i zachowywała się bardzo na miejscu. Cóż to jednak skoro wspomniane znajomości krótkie i raczej bez większych szans na kontynuację. Miło by było, by trafiła się Simonce psinka w podobnym wieku i z większymi perspektywami na dłuższą znajomość. No i bingo!!! Na naszym osiedlu zamieszkała urocza bullterierka o równie uroczym imieniu. Zosia, bo właśnie tak jej na imię, ukończyła sześć miesięcy, więc emocjonalnie prezentuje podobny poziom do Simonkowego. Dziewczynki od razu przypadły sobie do gustu, a my z właścicielami Zosi ustaliliśmy, że pozwolimy im na regularne i częste kontakty. Za nami już dwa spotkania na osiedlowym placu zabaw i cała masa radości z brykania tejże dwójki. Miło popatrzeć również na zakochanych w swojej psince młodych ludzi, dla których Zosia jest pierwszym, własnym, wymarzonym psiaczkiem i bardzo się starają, by właściwie o nią dbać. Tak jak ja zadawałam kiedyś masę pytań doświadczonym psiarzom, tak teraz na takowe sama odpowiadam A wracając do samej Zosi, to naprawdę jest przeurocza, ma przyjacielskie nastawienie do wszystkich ludzi, wspaniały charakter i sądzę, że Simonka może się wiele dobrego od niej nauczyć. Zabawne jak obie suczki różnią się od siebie fizycznie. Zosia choć młodziutka to atletyczna, zwarta, bardzo dostojna w odbiorze. Simonka żadnej z tych cech fizycznych jeszcze nie zdążyła nabyć i przy dumnej Zosi wygląda jak “rozlatane” dziecko
Cieszę się bardzo, że psie przedszkole udało nam się zorganizować samodzielnie tuż pod domem i obiecuję, że to nie koniec blogowych relacji z nowo nawiązanej przyjaźni sharpeia z bullterierem

Simonka w wieku pięciu miesięcy

I tak to moja śliczniutka ukończy za dwa dni pięć miesięcy swego sharpeiowego życia. Nawet nie wiem kiedy zrobiła się z Simonki psinka całkiem sporych rozmiarów. W ostatnim miesiącu sunia bardzo urosła i niewiele brakuje jej już do wzrostu mojej dorosłej Fionki. Wagowo też z niej żaden ułomek, bo 19 kg. Grubaskiem jednak mój malec nie jest. Spacerki odbywane 3 razy dziennie po godzinie i całkiem spora aktywność Simonki w domu tyć jej nie pozwalają, choć żarłoczna ma psina bardzo. Poza tym, że Bambina na spacerkach czuje się już znacznie pewniej, że z łatwością wskakuje na kanapy i łóżko, że schody przestały być dla niej straszne, niewiele przez ostatni miesiąc się zmieniło. Wciąż jest całuśnym, przeukochanym malcem, któremu największą przyjemność sprawia przytulanie się do mnie, co też czyni zawsze, gdy tylko znajduje ku temu dogodną sposobność, zarówno w nocy jak i w ciągu dnia. Uwielbiam jej charakter i tą nieustanną potrzebę czucia bliskości człowieka. Simonka tak wspaniale dopasowała się do naszej rodzinki, że ani ja, ani Waldziu nie potrafimy już sobie wyobrazić jak by to mogło być bez niej.
A najważniejsze jest to, że walka o zdrówko Simoni dobiegła końca i nasz malec od kilku tygodni nie przyjmuje żadnych leków

moje pięciomiesięczne, wtulone w pańcię lwiątko

Fotorelacja znad morza:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

pierwszy spacer Simonki po plaży :)

Fionka od razu przystąpiła do "szukania skarbów"... :)

... po czym wyglądała właśnie tak :)

Waldziu i Bambina :)

kopać, kopać, kopać :)

nasze stadko :)

Simonka zdziwiona...

a tu dumna :)

dziewczynki :)

piękny, nieprawdaż ?

hop przez falochron :)

"jak mi dobrze" :)

buzi, buzi :)

aportowanko piłeczki :)

aportowanko patyka :)

"moczę stópki" :)

Bambinka hasa po plaży :)

"sportsmenka ze mnie" :)

atak czułości na pańcię :)

Krzyś dostojny i dumny jak zawsze :)

najlepsza podusia to Krzysiowy tyłeczek :)

duża Fionka i mała Simonka

Ciężko uchwycić w kadr trzy psy naraz, ale ostatnio udało mi się jak widać na zdjęciach chociaż dwa. Krzyś miał tego dnia inne zajęcia niż zabawa z suniami i wyjście na spacerek potraktował jak wyprawę na pastwisko. Rozłożony jak długi delektował się świeżutką trawką podczas, gdy dziewczynki szalały razem na łące.
Śmiesznie wyglądają moje sunie przy sobie. Fionka duża, z lekką nadwagą, ale ogromną gracją i zwinnością. Simonka mała, nabita, z wielkim pycholem i jeszcze większym chaosem w poruszaniu się. Podobne wyjścia są dla czteromiesięcznej suni wciąż dużym przeżyciem. Nie wie czy ma biegać, czy naśladować zachowanie dużych psów, pakować mi się na ręce, czy też wąchać trawkę. Robi więc wszystko naraz, rozkosznie zresztą niezdarnie

duża/mała Simonka poznała stawki...

...uwielbia biegać...

i ma najukochańszy pycholek na świecie

I tak to Simonka wkroczyła dzisiaj w czwarty miesiąc swojego życia. Z tej okazji więc parę nowości o naszej rosnącej jak na drożdżach (15,6 kg !) Bambince.
Simonka pokochała spacerki. Bez dwóch zdań. Grzeczna jest na nich bardzo i trzyma się blisko nas. Jeśli nawet zapomni się na chwilę i odbiegnie na kilka metrów, szybciutko wraca domagając się buziaka.
Najbardziej lubi spacerować blisko Krzysia, wygląda na to, że to przy nim czuje się najpewniej i najbezpieczniej. Na spacerowiczów/rowerzystów Simonka po swojemu się denerwuje. Staje jak wryta gdy dojrzy takiego gagatka, burczy coś pod nosem i tupie tylnymi nóżkami. To zachowanie to zapewne następstwo opóźnionego procesu socjalizacji. Mam nadzieję, że malutka weźmie dobry przykład z moich dorosłych psów i z czasem tak jak one nauczy się ignorować innych ludzi. Na razie zauważyłam, że Bambinka nie cierpi wysokiego tonu głosu, wrzeszczących na nią z zachwytem kobiet i wyciąganych gwałtownie w jej kierunku rąk. Jedną taką należącą do wyjącej nad nią paniusi Simonka nawet potraktowała swoim świeżo wyrżniętym kiełkiem. Ach, jaka afera z powodu tego jednego kiełka była…
A właśnie, Simonia teraz wymienia zęby mleczne na stałe. Najpierw była szczerbolkiem, teraz ma już śliczne górne siekacze i dolne w fazie wyżynania. Dbamy o to, by malutka właśnie teraz dużo gryzła. Widać, że ta czynność sprawia jej ulgę, bo znęca się niemiłosiernie nad podsuwanymi jej prasowanymi kośćmi. Mamy też sporo pracy przy Simonkowej, dość ciasnej niestety wardze… Masujemy, masujemy i jeszcze raz masujemy. Poza tym nieszczęsną wargę odciągamy i sporo bawimy się w przeciąganie. Oby nasze starania przyniosły odpowiednie efekty, bo licząc w przypadku małej na samą naturę warga z łatwością przyhamowałaby rozrost żuchwy i tyłozgryz mamy gwarantowany…
Simonka jeść kocha. Do swojego śniadania, obiadu i kolacji biegnie wręcz w podskokach, co bardzo mnie cieszy. Bambinka pochłonęła już u nas 27 kg Eukanuby i właśnie rozpoczęła nowy, 20-kilowy worek.
A poza tym, wygląda na to, że rośnie nam kolejna psinka obalająca mit jakoby to shar pei nie lubił wody… Simonia poznała już stawki, a przy tym poznaniu w ostatniej chwili udało nam się Bambinę usiłującą do nich wleźć odciągnąć. Jak będzie duża i zdrowa niech się kąpie, póki co konieczny jest szlaban.
Poza wszystkim Simonka to cudowna, rozpieszczana przez nas oraz przez Fionkę i Krzysia psineczka, w której jesteśmy zakochani bez pamięci

W całej tej sytuacji pocieszające jest to, że Simonka rozwija się ślicznie, że ładnie przybiera na wadze i ma bardzo dobry apetyt. Nie jest to piesek, który chory siedzi w kącie. Ona każdego dnia cieszy się życiem, zabawami z Fionką i Krzysiem, okazywanym jej uczuciem.
Pocieszające jest również to, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Są ludzie, na których mogę liczyć, którym mogę płakać w słuchawkę o każdej porze dnia i nocy. Oni uspokoją, pocieszą. Zaproponowano nam nawet pomoc finansową, z której nie mamy potrzeby korzystać, ale nie o to chodzi. Chodzi o chęci, o troskę…
Z całego serca dziękuję, że z nami jesteście!

A póki co 8-11 maja czeka na nas całkowicie niezwiązana z żadną psią wystawą ukochana plaża Bałtyku i pełen relaksik. Hurrraaa!!!!!

'czekaj pańcia, już do ciebie biegnę'

W blogu poświęconym psiakom zdjęć chyba nigdy za dużo, zwłaszcza w czasie, gdy nasz najmłodszy domownik zmienia się niemalże z dnia na dzień. Jest więc kolejne, z dzisiejszego spacerku, pierwszego bez wsparcia Fionki i Krzysia.
Logistyczne rozwiązanie spacerów trzech czworonogów w domu okazuje się być wcale nie takim prostym. Szczególnie teraz, gdy Simonka wymaga innej porcji ruchu niż dorosłe psiaki i ma odwiedzać miejsca mało uczęszczane przez inne czworonogi. Problem jest mniejszy gdy Waldi jest w domu, można zapakować psiaki do auta i pojechać np. do lasu. Gorzej sprawa wygląda w takie dni jak dziś, gdy opieka nad psinkami tylko na mojej głowie a Waldziu ciężko pracuje na utrzymanie swojej sporej rodzinki Żeby wszyscy byli zadowoleni i nikt nie czuł się pokrzywdzony każdy psiak odbył dziś swój spacerek osobno. Najpierw Krzysio przez godzinę biegał ze mną po osiedlowej okolicy, później w te same miejsca zabrałam Fionkę. Bambina mocno protestuje przed wychodzeniem Fionki i Krzysia równocześnie, stąd też konieczność rozdzielania spaceru na dwa. Po powrocie z Fionką przyszła kolej na Simonkę i jej porcję ruchu w pobliskim lasku. Tu rozpoczęły protest moje dorosłe psy, no bo gdzie ja tą ukochaną Bambinkę bez ich towarzystwa zamierzam zabrać? Protesty zostały zignorowane, mam nadzieję, że długo po naszym wyjściu psinki się nie nadzierały. Malec nieco się zdziwił, że jego eskorta pozostaje w domu, ale na spacerku poradził sobie świetnie. Nieco skrępowana na początku szła wtulona w moje nogi, dopiero później zrozumiała, że biegać można nawet bez Fionki i Krzysztofka przy boku.
Teraz cała trójka zmęczonych sharpeików, z pełnymi brzuszkami drzemie aż miło, a i ja chyba do nich dołączę, bo taka ilość spacerowania stanowczo rozleniwia

Z nowości spieszę donieść, że Bambinka nauczyła się komend “siad”, “waruj”, “podał łapę” oraz pół komendy “turlaj się” (przewraca się tylko na jeden boczek ) w jedno południe. Przy pysiu grzebania wciąż za bardzo nie lubi, ale podając jej leki w postaci ciekłej nie muszę już za psiną biegać po całym domu – chłepce je sama, chętnie i grzecznie ze stołowej łyżki. Leki w postaci stałej posmarowane masełkiem to dla dziewczynki najlepszy smakołyk i gdy kręcę się w pobliżu szafki z medykamentami, Simonka w mgnieniu oka jest przy mnie, domagając się włożenia tabletek do swego wielkiego pychola. Z obcinaniem pazurków problemu już nie mamy, szczotkowanie pokochała ,choć trzeba się z tymże uwinąć w mniej więcej 10 minut – tyle to Simonia jest w stanie poświęcić swego cennego czasu na pielęgnację urody Później biegnie do ciekawszych zajęć, np. dręczenia Krzysia, ale o tym innym razem
Reasumując ostatni akapit, nie taki tłuczek z tej mojej Simoni jak sądziłam

Migawki z lasu:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Simonka po raz pierwszy na łące

No więc pierwszy plener za nami. Słoneczko około południa świeciło dziś pięknie, więc z całym naszym stadkiem postanowiliśmy wybrać się na jedną z nadstawkowych łąk. Przy ubieraniu Simonki na pierwszy w jej życiu spacerek z przerażeniem zauważyałam jak bardzo wyrosła ze swoich szczenięcych szeleczek. W zastępstwie założyłam malcowi stare szelki Fionki, które duża sunia nosiła będąc już całkiem dorosłym psem i tu kolejne przerażenie, bo okazało się, że wcale nie trzeba ich było zbytnio regulować do figury 3,5 miesięcznej dopiero Simonki. Nie ma co się oszukiwać, najmłodszy nasz domownik to już przecież 14 – sto kilowy grzmotek, którego noszenie na rękach jest mocno odczuwalne dla noszącego
Po wyjściu z auta malec nieco protestował przed przypiętą do szelek smyczą i nie bardzo rozumiał czemu to coś “każe mu iść”. Tu bardzo przydała się obecność Fionki i Krzysia, bo Simonka biorąc z nich przykład szybko załapała o co w tym wszystkim chodzi.
Na spacerku podobało się sunieczce bardzo. Nieśmiałe, pierwsze kroczki szybko poszły w niepamięć a naśladowanie dużych miśków przyniosło wiele radości. Simonka była łąką zachwycona. Mały shar pei biegał jak szalony i na smyczy i bez niej. Ubawiliśmy się z Waldziem niesamowicie, bo wyglądało to tak jakby Simonka nie zdawała sobie sprawy, że potrafi się zatrzymać Pomimo wyraźnego zafascynowania nowym otoczeniem nie zapomniała jednak o tym, że trzeba być grzecznym i ładnie przybiegała na zawołanie. Od czasu do czasu machając ogonkiem przychodziła też do mnie sama po parę głasków, po to, by po chwili znów radośnie biegać. Kochana, mądra psinka. Pierwszy plener uważam za bardzo udany, jeśli pogoda tak dopisze jak dziś, jutro będzie kolejny

A to kilka zdjęć Simonki z jej plenerowego debiutu:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

pierwsze, nieśmiałe kroczki :)

powolutku, na paluszkach Simonia bada teren :)

i speszona biegnie do pańci :)

jak fajnie jest pobiegać :)

coraz bardziej mi się tutaj podoba :)

chwila odpoczynku w cieniu :)

... i z górki na pazurki :)

Simonka w całej swojej grzmotkowej okazałości :)

mały molos w ruchu :)

3,5 miesięczna Simonka wśród bratków

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Simonka jak każda kobieta kocha kwiaty, problem w tym, że… jeść. Co gorsza, nasz czteroletni Krzyś (dziękuję w imieniu Miśka za urodzinowe życzonka ) “zaraził się miłością do roślinek” od małej psinki i w obżeraniu kwiatów wcale od malucha nie gorszy. Dwójka ta choć na moment pozostawiona bez nadzoru na balkonie, namiętnie podgryza posadzone przeze mnie z poświęceniem kwiatki, a przyłapana na gorącym uczynku nie na długo przejmuje się krzykami, że nie wolno! Pobyt na balkonie psinek ściśle więc przez nas kontrolowany.
Ostatniego szczepienia ze względu na stan zdrowia Simonka wciąż nie ma. Jesteśmy już zmęczeni tą sytuacją i ciągłymi problemami, które nas spotykają, ale Bambinka, jej cudowny charakter, radość ze wszystkiego i nieustanne okazywanie przez maluszka miłości do nas, wszystko to nam wynagradza. Malutka niesamowicie cieszy się z kawałka bułeczki, z podawanych jej leków (!), z pieszczot, z czułych słów i jest to na prawdę rozczulające.
Zgodnie z ostatnimi zaleceniami naszego weterynarza i wskazówkami Wojtka, który pomaga mi i wspiera od pierwszych dni pobytu Simoni z nami, maluszek pomimo braku szczepień musi wychodzić na spacerki. Będą to oczywiście krótkie wypady, w miejsca mało uczęszczane przez inne czworonogi. Jeśli pogoda pozwoli zaczniemy może już w ten weekend

Krzyś, nasz czteroletni wczorajszy solenizant

Ciężko pisać o czymkolwiek w czasie, w którym ostatnie dni zapisują tak krwawe i tragiczne karty historii naszego kraju, ograniczam się więc tylko do zdjęcia…

Simonka na balkonie

Tegoroczne święta wielkanocne ze względu na Simonkę spędzamy w swoim domku. Problemy zdrowotne maluszka mają się nareszcie ku końcowi, jednak jeszcze jest zbyt wcześnie na ostatnie szczepienie i równoznaczną z nim możliwość spacerowania. O wyjazdach do rodziny już nie wspominam.
To nic, odbijemy sobie, może już w maju nad Bałtykiem
Tymczasem rozpoczął się sezon balkonowy. Pogoda śliczna, słonko grzeje, nic tylko wylegiwać się na balkonie. To ostatnie należy do jednych z ulubionych zajęć moich dorosłych psiaków i wszystko wskazuje na to, że i Simonka bardzo je polubiła, bo do otwartych balkonowych drzwi biegnie pierwsza i trudno ją stamtąd po dobroci ściągnąć Za kilka tygodni pojedziemy z Waldziem po kwiatki, by psinkom odpoczywało się tam przyjemniej. Póki co, posadziłam tylko jedną donicę bratków, które dostałam od klientki. Bratków starczyłoby na więcej donic, gdyby Simonka po kryjomu nie postanowiła się z sadzonkami rozprawić… To jak je zmasakrowała trudno opisać słowami Co udało się wyciągnąć z przepastnej paszczy psinki zostało posadzone, choć Waldi wielkich szans na przeżycie bratkom nie daje… Zobaczymy czy ma rację i postaramy się, by nowe nie podzieliły losu tychże.
W czasie, gdy blog miał przerwę mój mały, rozbrajający psotnik zdążył skończyć 3 miesiące. Rozumku na razie jej nie przybywa, za to pomimo problemów zdrowotnych pięknie się rozwija Trzymiesięczna Simonka to już 12-kilogramowy klocek, wcinający swoją Eukanubę trzy razy dziennie. Z okazji jej małego święta psineczka dostała pierwszą w swoim życiu kość, którą z przejęciem ciumkała przez kilka dobrych godzin. Fionusia i Krzysio ze swoimi rozprawiły się oczywiście nieco szybciej

A to kilka fotek z naszych, balkonowych świąt
[[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]]

Dziękuję Radkowi za trafną diagnozę problemu i zaoferowaną pomoc w jego rozwiązaniu, ciesząc się równocześnie, że okazała się niepotrzebna i poradziłam sobie ze wszystkim samodzielnie

Fotka z weekendu zrobiona przez Waldzia i oddająca w pełni przywiązanie Simonki do mnie. Poza zabawą, jedzeniem i spaniem, właśnie w ten sposób najchętniej spędza czas nasza najmłodsza sunia, zwana przez Waldzia Bambinką
A za oknem piękna wiosna. Aż chce się żyć
Mój ciągle mały, aczkolwiek rosnący jak na drożdżach (10,5 kg) przytulasek będzie od dziś na krótko wynoszony na balkon, by do czasu szczepienia choć tu pocieszył się słoneczkiem Mam nadzieję, że maluszkowi ta odmiana się spodoba

W czwartek pojechaliśmy z Simonką do weterynarza. Maluszek został zważony (8kg), przebadany, osłuchany, obejrzany z góry do dołu i zaszczepiony po raz drugi… Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby już kolejnego dnia szczepienie to nie okazało się dla Simonki bardzo, bardzo ciężkie w skutkach… Kolejnych dni opisywać nie będę, bo nie chcę ich pamiętać. Łzy, nerwy, wizyty w lecznicach weterynaryjnych i świadomość tego, ile ten dopiero co zamieszkały z nami szkrabek dla nas znaczy i jak bardzo już zdążyliśmy Simonkę pokochać. Wszyscy, z Fionką i Krzysiem włącznie.
Teraz jest już lepiej, dużo lepiej. Simonka ma dobry apetyt, jest radosna, bawi się z dorosłymi pieskami a ja znów przesypiam noce i kamień, prawdziwy kamień powoli spada mi z serca…

Kilka zdjęć mojej kochanej, bawiącej się Simonki z początku zeszłego tygodnia:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Śmieją się zaprzyjaźnione osoby, że rozpuszczam Simonkę. Zaprzeczać nie ma co, bo to prawda. Cały tydzień minął nam na beztroskich zabawach i włażeniu pańci na głowę (dosłownie i w przenośni ). W ostatnie dni urlopu postanowiłam jednak wprowadzić nieco edukacji w życie mojego niesfornego maluszka. I tak to wczoraj po raz pierwszy nałożyłam Simonce szeleczki. Protestów przy tym nie było, przy maszerowaniu na nich przypiętych do smyczy (oczywiście tylko po domu) także.
Simonka poznała również co to rękawica do szczotkowania, przy której zastosowaniu cierpliwość bobasa skończyła się po kilku sekundach. Dziś znów użyjemy jej na kilka minut…
Poza tym, kilka razy dziennie sprawdzam małej ząbki. Właściwie powinnam napisać, sprawdzać usiłuję, bo mała grzebania w pysiu wyjątkowo nie lubi i długa praca przed nami, jeśli ma je ładnie pokazywać. Mam nadzieję, że kiedyś zechce…
Obcinanie pazurków to również jedna z tych rzeczy, które przyprawiają Simonkę o histerię, a będąca niestety wyższą koniecznością.
Do nowych doświadczeń mojego malucha trzeba zaliczyć także wizytę na naszym (mocno niestety zniszczonym przez tegoroczną zimę) balkonie. Wczoraj było cieplutko i bezwietrznie, świeciło piękne słoneczko, więc wyniosłam Simonkę na balkon na około 5 minut. Siedziała grzecznie na przenośnym posłanku i uważnie słuchała odgłosów dobiegających z osiedlowej ulicy, niezmiernie się przy tym dziwiąc. Fotorelację z tej króciutkiej wizyty zamieszczam dziś na blogu. Nie mogłam się zdecydować na wybór zdjęcia, więc wklejam wszystkie jakie zrobiłam .

Oj, bardzo się rozleniwiłam przez ostatnie dni. Wszystko to dlatego, że odpoczywam sobie w domku na “macierzyńskim” urlopie i tak na prawdę oprócz zajmowania się pieskami nie robię nic szczególnego. Dni mijają nam błogo i beztrosko. Prawdziwa sielanka
Pobudkę około 6:30 – 7:00 funduje nam Simonka, która to domaga się w tym czasie pierwszego posiłku. Karmię więc ją, a i przy okazji duże miśki, które do tej pory przyzwyczajone dostawać żarełko nieco później. Dorosłe moje psiaki odkryły ogromne korzyści z pojawienia się malca w naszym domu, a mianowicie, możliwość dojedzenia po Simonce niedokończonego posiłku. Karma dla szczeniąt Fionce i Krzysiowi smakuje bardzo, wiedzą, że kilka kulek małych granulek Eukanuby Simonia zawsze im zostawi, więc ustawiają się w kolejce i czekają na ten moment Dopiero później maszerują do swoich misek. Jakąś godzinę po porannym karmieniu zabieram duże miśki na spacer. Simonia jeszcze za mała na takie doświadczenia, na dworze roztopy, brudno, wietrznie, więc póki co ma szlaban i siedzi w ciepłym domku. Oczywiście nie jest zadowolona z tego faktu, o czym głośno daje znać nadzierając się w niebogłosy. Trudno, chwila wytchnienia od malca i możliwość wybiegania się dorosłym psiakom również się należy.
Kolejne posiłki Simonia wcina około 13:00, 18:00 i 22:00. Wszystkie zjada chętnie, bez grymaszenia i przy wszystkich ustawia się do nich wspomniana już przeze mnie kolejka chętnych.
Moje duże psiaki w pełni już zaakceptowały nowego członka rodziny. Fionka matkuje Simoni i bawi się z nią szaleńczo kilka razy dziennie. Nie tylko nie ucieka już od niej jak oparzona, ale pozwala przytulać się do siebie. Moja kochana sunia! Wiedziałam, że mnie nie zawiedzie
Krzyś również bawi się z maluchem, ale robi to rzadziej. Misiek zawsze miał swój świat, swoje zwyczaje i nie pozwala malcowi za bardzo w nie ingerować. Jest czas na sen i czas na zabawę a rola Krzysia polega na nauczeniu tego Simonki. Tak więc o ile Fionka, gdy zmęczona i śpiąca da się sprowokować do zabawy, w przypadku Krzysia o łamaniu jego zasad i zaburzeniu rytmu dnia mowy być nie może.
Po południu ucinamy sobie drzemkę. Ja z dziewczynami na kanapie, Krzysio na dywanie obok nas. Tak samo sytuacja wygląda w nocy – tak, tak, mała już się rozgościła na dobre nie tylko w naszym domu, ale i łóżku.
Simonka nadal uważa, że godzina bez “wycałowania” mojej twarzy to godzina stracona, a także, że najlepiej zasypia się wtuloną bardzo mocno w pańcię. Przymilna jest bardzo, ale też ma własne zdanie. Głośno protestuje nie tylko przed samotnością, gdy ruszamy na spacer, ale też przed wszelkimi zabiegami, które jej zdaniem są zbędne. Wycieranie mokrego od picia pysia zostało już przez nas opanowane i grzeczniutka przy nim bardzo, za to przy próbie obejrzenia ząbków wpada mi dziecko w histerię Dziś będziemy usiłować przyciąć pazurki, zobaczymy jak nam pójdzie

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Simonka to prawdziwe słoneczko. Pogodne, wesołe, ciągle zadowolone psie dziecię. Jest absolutnie rozbrajająca i cudownie przytulaśna, cały czas cieszy się do nas i dorosłych miśków. Na prawdę, nie sposób jej nie kochać.
Waldek spogląda na Simonię z rozczuleniem, duże pieski powolutku się do niej przekonują. Wczoraj nastąpił przełom w ich stosunkach. Fionka po raz pierwszy polizała maluszka po główce i oczkach, a Krzyś odpowiedział na jej zaproszenie do zabawy. To, że było już grubo po północy a mój sharpek duży i mały biegały w te i z powrotem po domu nadzierając się beztrosko to naturalnie szczegół. Sąsiedzi zza ściany nas przeklną Około 5 rano Krzysiowi i Simonce znów zebrało się na ostrą zabawę, czym zafundowały pobudkę Waldziowi i być może wyżej wspomnianym sąsiadom również Ja spałam jak zabita, ponieważ wczorajsza, pierwsza noc maluszka z nami należała raczej do ciężkich. Simonka nie skomlała, nie tęskniła za rodzeństwem, ale koniecznie chciała spać ze mną. Wstawałam więc kilkakrotnie, kładłam się z malcem w jego legowisku, pozwalałam wtulonej we mnie zasypiać, a gdy już chrapanko wydawało się głębokie, ewakuowałam do swojego łóżka. Nie na długo jednak. Simonia z uporem osiołka wstawała po jakiejś godzince i darła się nad moim uchem, że albo się do niej przytulę albo ona spać nie będzie wcale. Może moje zachowanie i uleganie szczeniaczkowi nie jest w tym przypadku zbyt edukacyjne i konsekwentne, ale musiałabym być bez serca, by odmówić możliwości przytulenia komuś, kto z szaloną radością “całuje” mnie po twarzy kilkadziesiąt razy dziennie i cieszy na mój widok jak wariat, gdy po minucie wracam z łazienki…
Wygląda na to, że gdy Fionka już w pełni pokocha malucha, będziemy mieć nowego, nocnego lokatora w naszym łóżku

u Marty

w drodze do nowego domku

trzeba sprawdzić czy Krzyś ma mleko...

pierwszy posiłek

pierwszy sen w nowym łóżeczku

Czas na prawdę szybko leci. Tygodnie od narodzin małej Simonki, do dziś, dnia w którym mogę się nią cieszyć we własnym domu minęły w oka mgnieniu. Teraz śmiało mogę stwierdzić, że słuchać i czytać o swoim przyszłym “dziecku” to nie to samo co już je mieć Maluch jest po prostu cudowny! Tak wylewnego, ufnego, kontaktowego szczeniaczka jeszcze nie znałam.

Podróż do domu minęła nam bardzo spokojnie. Simonia wtulona we mnie spała słodko na kolanach chrapiąc niemiłosiernie jak na małego sharpka przystało albo jeszcze głośniej. Od czasu do czasu budziła się tylko po to by ufnie wylizać moją twarz i znów słodko drzemać. Zdaje się, że oblizywanie twarzy człowieka należy do ulubionych czynności mojego malucha i wykorzystuje do tego każdą nadarzającą się sposobność.

Nasze duże pieski nie ucieszyły się naturalnie z niespodzianki jaka do nich przyjechała, mimo tego, iż malec robił co w jego mocy by się starszej koleżance i koledze przypodobać. Oczywiście trudno im się dziwić i w pierwszej chwili oczekiwać innej reakcji. I tak to Krzyś najpierw dokładnie obwąchał Simonkę, pozwolił jej upewnić się, że w swoich sutkach na pewno nie ma mleka, a później pokazał małej suni kto w tym domu rządzi. Ostre “wrrrrrrrrr” usłyszał malec gdy próbował zbliżyć się do miski dużych psów, pobawić Krzysiowym pluszakiem czy wejść na łóżko. Na dobry początek zeżarł też przygotowane dla malutkiej jedzonko. Zaznaczył również Simonce, która próbowała pobawić się jego ogonem, że ten ostatni należy wyłącznie do niego i ma się trzymać od jego puszystej dumy z dala. Jego “wrrrrrrrrr” kierowane do małej Waldek za każdym razem kwitował w prosty sposób “Krzychu, ty świnio”. Hmmm…
Fionka zachowała się tak jak zwykle w takich przypadkach, czyli wiała od Simonki z obrzydzeniem byle dalej bądź wyżej. To u mojej dorosłej suni całkiem normalne zachowanie, nie lepiej zareagowała na małą Polę i Krzysia, którego teraz tak bardzo kocha. Ona potrzebuje po prostu więcej czasu na akceptację nowego domownika. Teraz Simonia może zobaczyć u Fionki co najwyżej zmarszczony ze złości nos…

Malutka jest nie tylko śliczna i słodka, ale też bardzo mądra. Nie narzuca się zbytnio Fionce i Krzysiowi, daje im czas. Jedynie przy ostrym “wrrrrr” Krzysia przybiegła do mnie szybko, migiem wdrapała się na kolana i “mamo, ratuj!!!”. Widać jednak, że czuje się u nas dobrze, nie jest skrępowana, wystraszona czy onieśmielona. Ogonek dziarsko nosi w górze, rozdaje buziaki na prawo i lewo, bawi się pluszaczkami. Zjadła też z apetytem przygotowaną dla niej, rozmoczoną i przetartą przez sito eukanubę.
Teraz przed Simonką pierwsza noc bez rodzeństwa…

Tak długą, prawdziwą zimę jak ta pamiętam już tylko z dzieciństwa. Nie będę na nią narzekać, bo niczego moje narzekania nie zmienią, a biorąc pod uwagę to, co dzieje się w innych miastach Polski, nie mam nawet do tego prawa. Mieszkanie w dużym mieście ma swoje zalety – sklep kilka metrów od domu, drogi na bieżąco odśnieżone, komunikacja bez zarzutu, a że zimno okrutnie i chciałoby się już wiosnę, to inna, oczywista sprawa.
Szkoda mi natomiast psiaczków, bo spacerki odbywamy krótkie – takie piętnastominutowe po osiedlu. Do tego Fionce od mrozu poprzestawiało się w tym roku w główce. Otóż, wydaje mi się, że moja sunia postanowiła nie siusiać do wiosny. Przed każdym wyjściem na dwór mamy tu z nią niezłe cyrki. Szelki, na których widok panuje zazwyczaj szalona radość, teraz traktuje jak narzędzie największych tortur. Kilka dni temu na hasło “idziemy na podwórko” Fionka ukryła się pod ławą. Właściwie powinnam napisać – ukryć się próbowała, bo dupcia jej zimą przytyła, więc zamiast kryjówki było zaklinowanie…
Krzysiowi natomiast umiarkowane mrozy, zaspy i inne takie nie straszne, więc każdy spacerek czy też możliwość pohasania po podwórku traktuje z wielkim entuzjazmem. Nadmiar energii natomiast pieski rozładowują w domu. Bardzo dużo się bawią, a ja ich zabawy uwielbiam i często w nich uczestniczę. Dawno temu nauczyłam Fionusię turlania się na komendę i do tej pory jest to ulubiona komenda suni, którą traktuje jak fantastyczną zabawę. Robi przy niej tzw. “głupi ryjek” i turla się to na jeden, to na drugi bok. A słodka przy tym niesłychanie.
Może kiedyś uda mi się nakręcić filmik przedstawiający turlającego się sharpeia… dziś udało mi się pstryknąć kilka fotek :

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Od kilku lat toczy się spór o swarzędzką działkę na której znajduje się schronisko dla bezdomnych zwierząt. Działka ta ma około 3500m i na dzień dzisiejszy warta jest kilka milionów złotych…
Kilka dni temu powiatowy lekarz weterynarii wydał nakaz likwidacji schroniska do końca września bieżącego roku. Pozbawił też schronisko funduszy zakazując gminom podpisywania umów na wyłapywanie bezpańskich psów na rok bieżący… Z funduszy tych schronisko się utrzymywało, dzięki nim psiaki miały pełne brzuszki, opiekę weterynaryjną, rozpoczęto budowę nowych boksów, opłacano transport słomy…

Jestem załamana i zapłakana. Nie mogę uwierzyć, że żyję na tak podłym świecie, że pod przykrywką przepełnienia (prawda, tylko czyja to wina?), złych warunków (BZDURA! – pan lekarz nie był chyba w innych schroniskach!!!) i braku regulaminowych pomieszczeń (konkretnie socjalnego DLA PRACOWNIKÓW!) odbiera się psiakom jedyny dom jaki mają, nie zapewniając im na dzień dzisiejszy żadnej alternatywy… A wszystko to dla kasy, dla wyborczych głosów do rady miasta…
Mam nadzieję, że znajdzie się jakieś rozwiązanie, do czasu, aż skończy się karma i podopieczni schroniska zaczną głodować…
Czasem mi wstyd, że jestem człowiekiem. Najpierw udomowiliśmy psa, nazwaliśmy go swoim najlepszym przyjacielem a później przez totalną głupotę, brak podstawowej wrażliwości i odpowiedzialności, doprowadziliśmy do tak szerokiego problemu bezdomności zwierząt!!!
Największy żal mam jednak do tych, którzy nie tylko sami nie chańbią się pomocą, ale wręcz w pomaganiu przeszkadzają.
Nie potrafię zrozumieć tego, że w ludzkiej hierarchii wartości może być inna kolejność niż ta zaczynająca się zawsze od istota żywa.
Niestety, dziś inny człowiek czy zwierzę tak często przegrywa z dobrem materialnym…

Wiem, że Waldziu, pani Stenia i kilkoro pracowników schroniska będą walczyć o swoich podopiecznych. Wszyscy Ci ludzie nie są tam przypadkowi, a to co robią, robią z pasją, za bardzo, bardzo marne pieniądze lub całkowicie za darmo…

Fragment programu Teleskop, z TVP Poznań:

Wśród wszystkich moich blogowych zachwytów nad Fionką, zabrakło tych, które dotyczą instynktu macierzyńskiego naszej suni. Własnego przychówku Fionka oczywiście nigdy się nie doczekała, nie doczeka się go również w przyszłości, jednak okazuje się, że cudze dziecię sunia potrafi otoczyć równie wielką miłością i opieką, jaką zapewne otoczyłaby własne. Przykładem jest tu naturalnie Krzyś, któremu do tej pory Fionka matkuje, choć “synalek” już znacznie większy i cięższy od niej. Zapewne dziś tak samo wyglądałaby sytuacja z Polą (miotową siostrzyczką Krzysia) gdyby temu cudnemu maleństwu los pozwolił być z nami dłużej niż tydzień… O tym dlaczego i jak Pola odeszła do psiego nieba nie chcę i rozpisywać się nie będę, bo wspomnienie to wciąż bardzo bolesne, natomiast kilka ciepłych obrazów z tego tygodnia w mojej pamięci pozostało i czasem lubię do nich wracać…
Otóż Pola była prawdziwym skarbkiem. Jej wesołe i rezolutne usposobienie, sprawiło, że wszyscy pokochaliśmy ją od pierwszych wspólnie z nią spędzonych chwil. Radosny charakter Polusi bywał na prawdę rozbrajający. Wyobraźcie sobie małego sharpka, który biegnie za Wami po domu co sił w łapkach, zastępuje Wam drogę klapiąc na swoim tłustym zadeczku, zadziera wysoko główkę, patrzy radośnie w Wasze oczy i macha ogonkiem – właśnie tak mała Pola domagała się uwagi i pieszczot. Na zadeczku klapała też przed drzwiami wyjściowymi, a gdy jej gest pozostawał niezauważany, głośnym szczeknięciem przypominała, że ona właśnie musi siusiu i proszę królewnie te wielkie drzwi łaskawie otworzyć, bo ona na dywan siusiać nie będzie. Taka to była mądralińska czyścioszka.
Pamiętam jak bardzo na jej widok zdziwiła się Fiona. Sharpeiowe oczka przypominające małe szparki otworzyły się nagle szeroko, skrzywiony wyraz pyszczka zdawał się pytać – co też żeście mi przywieźli? Znikaj mała przybłędo skąd przyszłaś! Rany, pańcia, ratuuuunkuuu!!!
Oczywiście i Fionka nie oparła się urokowi małej Poli, choć potrzebowała na to “aż” jednego-dwóch dni, po których dziewczyny stały się nierozłączne i spały wtulone w siebie.

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Wróciłam z weekendowego pobytu u Marty – zmęczona, ale też zachwycona maleńkimi sharpeikami, dorosłymi psiurkami i gościną z jaką zostałam przyjęta.
Zacznę od szczeniaczków, cudnych małych “świnek”, w które mogłabym wpatrywać się godzinami, co też oczywiście siedząc przy ich skrzyni robiłam. Ach, jakie one są śmieszne, jak rozkosznie się denerwują przy domaganiu bellciowego mleczka. Niby takie maleństwa, a własne zdanie wyrazić już potrafią np. podnieść alarm kiedy są głodne lub gdy trzeba pomasować bolące z przejedzenia brzuszki. W skrzyni mają cieplutko, mięciutko, czyściutko. Widać, że czują się tam dobrze i bezpiecznie. A nasza Simonka… brak mi słów. Małe cudo! Zresztą, cała czwórka Bellciowych dzieci jest wspaniała.

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

No właśnie, Bellcia. Sunia w świetnej kondycji, zadbana, śliczna, ale też bardzo mądra i inteligentna, no a przede wszystkim to wspaniała z niej mama. Ona po prostu wszystko sama wie – kiedy czas wejść do skrzyni nakarmić malce, kiedy wylizać, kiedy po nich posprzątać, a kiedy można odetchnąć od dzieci i pospać w legowisku obok. Jakże zaskoczył mnie fakt, że Bellcia pozwalała mi na tak bliski kontakt ze szczeniętami. Była przy tym czujna, ale też wdzięczna za każdą pomoc przy nich, a wdzięczność tą doskonale wyrażały jej oczka. Jestem zachwycona jej mądrym, niehisterycznym zachowaniem.
Marta przygotowała mi pokój gościnny, ale też nie pomyliła się, sądząc, że będę wolała spać na kanapie w pokoju ze szczeniętami. Tylko cóż to był za sen skoro przez większą część nocy gapiłam się na stworki lub przebudzałam na każdy dźwięk dobiegający z ich skrzyni (zazwyczaj na skutek “zgubienia” przez któreś z malców Bellciowego sutka).
Dziś natomiast pomagałam Marcie przy skróceniu pazurków szczeniętom. Dumnie przyznam, że poszło mi przy tym bardzo sprawnie, ale to tylko z racji wykonywanego przeze mnie zawodu
Jeszcze kilka słów o dorosłych psiakach… Cóż, znam je wszystkie nie od teraz (poza najmłodszą Monią, którą widziałam na żywo po raz pierwszy) i jestem w nich wszystkich zakochana. Jak one kochają ludzi, jak cudnie podstawiają główki do głaskania. Wiele czasu spędziłam na podłodze, gdzie przytulaniu i zabawom nie było końca.
Miso, najpiękniejszy sharpek jakiego kiedykolwiek widziałam jest absolutnie rozbrajający, jego córcia Lasimonne to dokładnie ten sam typ. Tequilla była nieufna przez pół godziny, po czym również domagała się uwagi i głasków. Natomiast najmłodsza Monia to żywy hormon. W głowie jeszcze głupotki i zabawy. Bardzo wesoła, kontaktowa sunia, której kochane oczka cały czas mówiły “no pobaw się ze mną”. Więc się bawiłam.

Dopiero co narzekałam, że ta nasza wielkopolska zima to chyba jakaś marna imitacja, a tu proszę… “pada śnieg, jak w białym śnie…”, jak to śpiewała Edzia Górniak w duecie z Krzysiem Antkowiakiem. Waldziu ma więc jeden problem z głowy i wyjazdu w góry planować nie musi, no przynajmniej nie w tym roku W związku z panującą aurą, dzisiejszy, noworoczny spacerek był nie tylko wypełniony refleksjami nad minionym rokiem, zmianami jakie dla nas przyniósł, ale też pełen zachwytów nad bielusieńkim krajobrazem i miśkami buszującymi w śnieżnych zaspach.
Apropo refleksji i wspomnień, pamiętam jak cztery lata temu zabrałam kilkumiesięczną Fionkę po raz pierwszy na spacerek i były to właśnie zasypane śniegiem “nasze” stawki. Maluszek wbiegł w pewnym momencie na lód, stał na nim i patrząc na mnie machał radośnie ogonkiem , a ja krzyczałam w panice by wróciła, robiąc przy tym różne dziwne gesty, mające (moim zdaniem) skłonić smarkatego i głupiutkiego sharpka do powrotu na bezpieczny ląd. Wszytko oczywiście skończyło się dobrze, ale emocji graniczących ze stanem przedzawałowym się nie zapomina. Dziś to wspomnienie raczej mnie rozczula, tak jak sama w sobie Fionka. Ta dzisiejsza, zestawiona z tą sprzed kilku lat. Bez dwóch zdań, sunię mam wspaniałą. Jest niebywale grzeczną, posłuszną, bardzo mądrą i pełną ciepłych uczuć psinką. Wraz z czasem w którym nabierała rozumku i pomyślunku, zmienił się też jej wygląd zewnętrzny. Z brzydkiego “kaczątka” jakim była w wieku dorastania zmieniła się w pięknego “łabędzia”. Chudziutki psiorek, tak bardzo odbiegający od obrazu idealnego, molosowatego sharpka wyrósł na pięknie zbudowaną, zgrabną i proporcjonalną sunię. A już najwspanialsza jest w ruchu. Taka zrównoważona, niezwykle leciutka…
Tyle moich publicznych zachwytów nad Fionką, choć tak na prawdę ciężko je wszystkie ubrać w słowa.

Wszystkim tu zaglądającym życzę samych szczęśliwych dni w Nowym 2010 Roku oraz miłego oglądania dzisiejszych fotek.

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Rany, jak one się cieszą z tych spacerów. Zupełnie jak szczeniaczki wyprowadzone po raz pierwszy na łąkę Dziś na spacer zabrałam jeszcze aparat, jutro rano będę musiała zamienić go na zegarek Swoją drogą, co to za śnieg… 3 cm? Może mój specjalista od spełniania marzeń pokazałby mi i naszym pieskom prawdziwą zimę np. w polskich górach? (to do Ciebie Waldi jakby co ).

Tegoroczne święta wyjątkowo spędzamy w naszym domku. Trochę mi smutno momentami z tego powodu, bo Boże Narodzenie to czas dla bliskich, czas którego na co dzień często nam brakuje. Dla mnie to właśnie m.in. on oznacza magię i piękno tych świąt. Jednak w moim rodzinnym domu trwają właśnie ostre remonty i tak na prawdę nie mielibyśmy gdzie się tam podziać z psiakami, tak, by nie sprawiać przy tym kłopotu rodzicom. Mam nadzieję, że te remonty od podstaw wkrótce się skończą i znów będzie wszystko po staremu. Najważniejsze, że choć te kilka godzin przy Wigilii spędziliśmy wspólnie, że mogłam przytulić się do mamy, zobaczyć Monisię, tatę i pośpiewać z babcią kolędy.
A póki co pierwszy dzień świąt za nami. Poza spacerem po poznańskiej Cytadeli nie robiliśmy właściwie nic szczególnego. Cieszymy się sobą, domkiem, jego ciepłem i leniuchujemy do bólu. Oglądamy filmy, jemy, potem znów oglądamy, potem znów jemy i tak w koło. Psiaczki dzielnie nam towarzyszą w tym lenistwie i myślą, że są szczęśliwe, bo mamy dużo czasu na pieszczoty i zabawę z nimi. Waldziu często powtarza, że dobrze mu z nami, a ja się z nim całkowicie zgadzam

Dziś rano zachwycił mnie śnieg za oknem, więc ambitnie postanowiłam zabrać aparat fotograficzny na spacer z psiorkami. Zanim jednak wyruszyliśmy z domu śnieg zdążył już niemal całkowicie stopnieć. Zrobiło się brzydko, szaro, mokro… Okropna pogoda moim sharpeikom jak zwykle jednak nie przeszkadzała. Pojęcia nie mam skąd te małe moloski mają tyle energii w te ohydne dni, bo ja nie mam jej wtedy wcale. Były więc głupawki, żwawe gonitwy, radość w tych kochanych ślepkach. Za szalejącymi psiorami smętnie ciągnęłam się ja, a że już zabrałam aparat to wysiliłam się na pstryknięcie kilku fotek:

Tym razem zamiast fotek z wystawy filmik z sharpeiowego ringu:

Na zdjęciu widzicie Folgę. Folga nie miała szczęścia być jednym z psiaków, które całe swoje życie spędzają u boku ukochanego opiekuna. Jako siedmiolatka z ciepłego domu trafiła wprost do zimnego, schroniskowego boksu. Biedactwo jest przerażone. Nie rozumie co się stało, gdzie się podziała jej pani, skąd wzięły się kraty, dlaczego nagle została zupełnie sama?
Folga to delikatna i bardzo wrażliwa sunia, w schronisku przestała jeść… Nie poradzi sobie w okrutnej, schroniskowej rzeczywistości, tym bardziej, że za chwilę z boksu trafi do budy, na szyję założą jej łańcuch… Nadchodzi zima, a ma być sroga w tym roku… nie wiem czy shar pei w takich warunkach jest w stanie ją przetrwać…

Folga potrzebuje odzyskać wiarę w człowieka. Kogoś, kto da jej znów własny, ciepły kąt. Kogoś, kto zabierze na spacer, podrapie za uszkiem, podaruje własną miskę pełną jedzenia. Kogoś, przy kim znów będzie się czuła bezpieczna, kochana i komu ona będzie mogła oddać całe swoje, tak przecież wierne psie serduszko. Psy, które doświadczyły piekła kochają swoich wybawicieli ze zdwojoną siłą…
Spójrz w te biedne, zagubione ale wciąż pełne nadziei oczka, może zza krat wypatrują właśnie Ciebie???

Pomóż nam uratować Folgę!!!
Szukamy dla suni dobrego i kochającego domku stałego lub choćby na razie domku tymczasowego, w którym pomożemy opłacić jej utrzymanie (karma, badania). Jeśli nie możesz adoptować może mógłbyś wspomóc sunię finansowo? Każda złotówka ma znaczenie, bo na razie mamy zbyt mało pieniążków, by umieścić sunię choćby w płatnym ale ciepłym hoteliku.

Kontakt w sprawie adopcji:

SYLWIA tel. 501 71 22 16, numer gg: 3606248
AGNIESZKA tel. 503 30 50 77 numer gg: 3865834, e-mail: aszubert@op.pl

Pomoc finansowa dla Folgi:

FUNDACJA “POMAGAJMY RAZEM – ZWIERZĘTA W POTRZEBIE”
Nr Konta: PKO BP 05 1020 3378 0000 1602 0168 8993
ul. Chłędowskiego 1/8 Łódź 93-239
TYTUŁEM : POMOC SHAR PEI

UPDATE 14-12-2009: Folgusia znalazła wspaniały domek Wszystkim zaangażowanym w pomoc dla suni serdecznie dziękuję

Przy okazji doktor dokonał ogólnego “przeglądu” miśków, wydrapał za uszkami swojego puchatego ulubieńca (Fionka nie spoufala się z panami w białych kitlach ) , a z nami przeprowadził wywiad na temat ich chowu. Oba psiury zostały też zważone i okazało się, że wagę trzymają stałą, Fionka 22 kg, Krzysio 26 kg.
Po miłych pogawędkach wróciliśmy do domku

Kilka fotek zakochanej pary z ostatniego, wspólnego spacerku:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Jak często na blogu wspominałam, u rodziców mieszkają dwa psiaki, Rockiś i Kiarusia. Cała czwórka piesków dogadywała się jak dotąd świetnie. No właśnie, jak dotąd… Zauważyłam, że nasz Krzyś robi się coraz bardziej zuchwały i niegrzeczny w stosunku do Rockisia, który zresztą ma już 11 lat! Do tej pory Rocky łagodnie aczkolwiek stanowczo radził sobie z Miśkiem, gdy temu przewracało się w głowie i zbytnio próbował rządzić się nie na swoim terenie. Zazwyczaj krótkie warknięcie wystarczało, by ustawić Krzysia i przypomnieć, że jest tu tylko gościem. Tym razem było inaczej. Krzyś był na prawdę niedobry. Nie tylko nie robił sobie nic z wysyłanych przez Rockiego ostrzeżeń ale wręcz prowokował go do podjęcia walki!!! W końcu Krzyś rzucił się na Rockiego… Nasza reakcja była natychmiastowa i już po chwili udało się rozdzielić walczące z sobą psy. Nie obyło się jednak bez ran na Krzysiowej kufie, bo choć on sprowokował całą awanturę to z możliwościami swoich małych ząbków nie miał przy Rockim najmniejszych szans. Niestety, oba psiaki trzeba było odizolować przez pozostałą część naszego pobytu.
Zastanawiam się skąd u Krzysia takie niegodziwe zachowanie w stosunku do psa, którego zna tak dobrze i nigdy nie śmiał nawet go sprowokować do walki a co dopiero podjąć atak???!!!! Przychodzi mi do głowy tylko jedna myśl… Krzyś najwyraźniej poczuł, że Rockiś i jego siły słabną wraz z jego nie młodym już wiekiem i uznał, że przyszedł czas, by spróbować podporządkować sobie starszego kolegę i objąć przywództwo w stadzie. Niezależnie od tego co wyobrażał sobie Krzyś, wygląda na to, że lekko się przeliczył. Śpi właśnie w swoim legowisku z poharataną i opuchniętą mordą niczym żulik po pijackiej bijatyce, a ja z przygotowaną już wodą utlenioną idę wyciskać mu ropę z ran…

W ramach podsumowania… podziwiam odwagę osób decydujących się na posiadanie dwóch samców pod jednym dachem, bo ja już teraz martwię się jak od tej pory będą wyglądały nasze odwiedziny u rodziców, u których i tak bywamy stosunkowo rzadko. Natomiast możliwości zaistnienia podobnych sytuacji na co dzień po prostu nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić…

Pańcia opowiadała mi kiedyś o moim tacie. Ponoć jest on niezwykłej urody, czarnym shar peiem, który swojego czasu zdobył wiele tytułów na psich konkursach piękności w kraju i za granicą. Nazywa się NOBIS Jogi Pei i dla pańci jest ideałem nie tylko sharpeiowego eksterieru, ale przede wszystkim wymarzonego wręcz charakteru (zdjęcie taty tuż obok).
W ostatnią niedzielę pańciowie zabrali mnie na taką wystawę psów rasowych, na jakich często bywał mój tata. Wystąpiłem tam oczywiście jedynie jako gość a przy okazji nabrałem nowych, życiowych doświadczeń.
Przede wszystkim (mam nadzieję, że Fiona tego nie przeczyta) taka wystawa to prawdziwy raj dla prawdziwego samca. Szyja do dziś mnie boli, bo spotkałem tam tyle pięknych suczek, że nie wiedziałem na której skupić swój wzrok i zbajerować na moją stałą gadkę. Tyle lasek w jednym miejscu!!! A wszystkie eleganckie, zadbane, miłe. Nic dziwnego, że mój tata lubił życie wystawowe!!! W niedzielę udało mi się nawiązać nieco bliższą znajomość z młodziutką jeszcze ABBIE Moyan Dott, której przemiła właścicielka, Iga pozwoliła nam na dłuższą konwersację a nawet odrobinę zabawy. Trochę nie bardzo rozumiałem dlaczego na tak wielkiej łące musimy bawić się zapięci w smycze, ale pańcia wyjaśniła mi obrazowo, że taki porządek na wystawach psów być musi. Jak dla mnie to trochę do bani, bo jak tu bajerować dziewczynę gdy ci tuż na głową stoją ludzie, gapią się na ciebie, słuchają co mówisz i jeszcze kontrolują twoje ruchy!
Na ringach hodowcy/wystawcy prezentowali swoje psiaki, którym kazano biegać w jakimś bezsensownym kółku. Nie wszystkim pobratyńcom się to podobało, a ja wcale im się nie dziwię, bo mnie też nie podobałoby się gdyby jakiś facet na przykład, zwany dalej sędzią, zaglądał w moje zęby, łapał za miejsca intymne (!) albo głośno komentował co mu się we mnie nie podoba – a to szyja nie taka, a to kątowanie zbyt małe. Rany, o co w tym wszystkim chodzi??? Paranoja jakaś czy co???
Ogólnie jednak na wystawie podobało mi się bardzo. Jakby nie patrzeć zostałem wygłaskany, wycałowany i obfotografowany za wszystkie czasy i to przez zupełnie obcych mi ludzi. Usłyszałem wiele komplementów a pańcio aż pękał z dumy jakby co najmniej były kierowane do niego. Muszę też dodać, że na takich wystawach panuje chyba większa świadomość ludzka, bo nikomu nie trzeba było tłumaczyć, że jestem shar peiem – sami wiedzieli. Jedna tylko nieco zakręcona pani nazwała mnie chihuahuą, ale oboje z pańciem mieliśmy dobre humory i szybko jej wybaczyliśmy tą bądź co bądź zniewagę.
Do domu wróciliśmy późnym wieczorem. Byłem padnięty a musiałem jeszcze zdać relację z imprezy ciekawskiej Fionie (pomijając te fragmenty o suczkach of course). Fiona nie jest jednak głupia, wyniuchała na mnie perfumy innych dziewczyn i się obraziła. Nad jej obrazą zapanowała jednak pańcia, a ściślej mówiąc ogromna, wołowa przywieziona specjalnie dla Fionki z wystawy kość.

Krzysio

Trochę fotek z wrocławskiej wystawy:

Kilka pamiątkowych zdjęć:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Fionusia z przystawką do urodzinowej kolacji :

Troszkę (więcej niż zwykle )nadmorskich fotek:

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

W naszym domu dzieją się czasami dziwne rzeczy. Na przykład dziś, bardzo późnym wieczorem (by nie powiedzieć wczesną nocą) pańcia wpadła na pomysł upieczenia piaskowej babki na nadzielę. Zebrała wszystkie potrzebne do tego składniki, sprzęty i z całym tym majdanem przeniosła się z kuchni do pokoju, by hałasującym mikserem nie zakłócać ciszy nocnej i spokoju sąsiadów zza ściany. Zamknęła nam drzwi przed nosem i zaczęła działać. Fiona, bardzo już senna, długo na czuwaniu pod drzwiami nie wytrzymała i poszła chrapać do swojego legowiska, natomiast ja, mimo iż równie senny, postanowiłem cierpliwie poczekać aż pańcia zaprosi mnie na degustację. Trochę się naczekałem, ale stało się! Po długim hałasowaniu Weronika wyszła i udała się do kuchni by nastawić piekarnik oraz zabrać ostatni składnik, czyli studzącą się na parapecie, rozpuszczoną margarynę, a dla mnie zostawiła otwarte drzwi do pokoju, w którym na podłodze stała sobie miska z rozrabianym ciastem. Co prawda, wychodząc, nic o częstowaniu się nie wspomniała, ale nie jestem idiotą, by nie wiedzieć w jakich sytuacjach okoliczności mówią same za siebie. “Kochana pańcia”, pomyślałem i zabrałam się za degustację masy, która już wkrótce, po godzinie spędzonej w piekarniku, miała zamienić się w pyszną babkę. “Mniammm…, no Werośka, całkiem niezłe to ciasto namieszałaś!”, powiedziałem spoglądając na pańcię, która właśnie stanęła w drzwiach i … siłą zostałem wyprowadzony z pokoju! Nic z tego nie kumam! To pańcia nie umie przyjmować komplementów czy jak? “No na prawdę pychotka, pół miski wsunąłem, więc nie ściemniam!”, próbowałem przekonać pańcię o swojej szczerości, ale chyba mi nie uwierzyła, bo po wytarciu moich, oklejonych masą fafelek, zabrała się za przygotowywanie ciasta na nowo, tym razem bez zaproszenia na degustację. Ale to nic, dziś objadłem się już jak prosiak, a jutro na pewno dostaniemy po kawałeczku babki, którą pańcia właśnie wyciągnęła z piekarnika i zostawiła do wystygnięcia (niestety, zbyt wysoko, by samemu w nocy się poczęstować ). Teraz jest już późno, więc idziemy spać, choć ciężko będzie zmrużyć oczka gdy w domku pięknie pachnie świeżo upieczonym ciastem.

Krzysio

Pańcia zabrała nas dzisiaj na prawdziwy spacer nad nasze stawki, ugotowała ryż z kurczaczkiem i warzywami a i tak wszystkim nam jakoś smutno. Smutno, bo kończy się pańci wakacyjny urlop i od jutra znów będzie chodzić do pracy. Jednak największym powodem naszego kiepskiego nastroju jest to, że trzeba było wyjechać z rodzinnych stron pańci, w których całą trójką przez ostatnie dwa tygodnie się urlopowaliśmy (biedny pańcio, bez urlopu w tym roku, przyjeżdzał do nas tylko na weekendy). Było SUPER!!! Codziennie spaliśmy z pańcią przynajmniej do 9:00. Fiona cała happy rozwalała się na połowie łóżka, tuż przy pańci, a ja pilnowałem swoich dziewczyn (tak jak pańcio mi kazał ) na sąsiedniej kanapie albo na dywanie. Później była kawa i śniadanie na ogrodzie, po czym wszyscy mogliśmy oddać się temu, co na wakacjach lubimy najbardziej – leniuchowaniu. Całe dnie spędzaliśmy na powietrzu, na przemian wygrzewając się na słonku i odpoczywając w cieniu, podczas gdy pańcia opalała się na leżaku, czytała książki albo plażowała nad jeziorem. Po obiedzie były długie spacery razem z Rockim, Kiarą i mamą Weroniki. Czasem towarzyszyła nam też Monisia, siostra pańci, no i w weekendy pańcio. Chodziliśmy na łąki, na żwirownię, do lasu, nad jezioro. Cwaniara Fiona szybko wyczaiła, że w tak dużym gronie pańcia jest mniej czujna i pewnego razu wytarzała się w krecich zwłokach tłumacząc wrzeszczącej na nią pańci, że to ekskluzywne perfumy i takiej okazji nie mogła zmarnować!. Innym razem czarny śmierdziel popłynął jeszcze bardziej zjadając jakieś napotkane na spacerze odchody. Oj, na drugi dzień odchorowała dziewczyna tą kulinarną zachciankę. Leżała na boku i darła się, że nigdy więcej podobnych przysmaków do mordy nie weźmie, tylko niech ktoś na Boga jej pomoże! Na szczęście sytuację szybko opanował nasz dobry wujek i hodowca sharpków, Wojtek K.,do którego w podobnych przypadkach pańcia szybko dzwoni po pomoc. Dzięki Jego wskazówkom już kolejnego dnia Fionka była jak nowo narodzona i mogła dalej rozrabiać.
Ja też trochę pańci podpadłem. Pewnego razu, na spacerze, Kiara napędziła nam dzikiego kota, więc całym stadem ruszyliśmy do boju. Kotu nic się nie stało, ale pańcia nieźle pojechała po nas rynsztokiem “za wystraszenie biednego, bezbronnego kotka” jak to ujęła. Jak ten kotek był bezbronny to wie tylko maja poharatana od jego pazurów kufa, która jednak paniusiowego współczucia się nie doczekała.
Wesoło było na tych spacerkach całą ekipą, po których zazwyczaj udawaliśmy się z pańcią na drzemkę, taką nie mniej niż trzygodzinną. Później jedliśmy wszyscy kolację i dalej cieszyliśmy dużym podwórkiem, świeżym powietrzem i towarzystwem Kiarusi i Rockiego. Jak już mowa o tym ostatnim, to muszę dodać, że istnieje pewna kość niezgody między nami, a mianowicie, nasza pańcia. Już niejedna wymiana zdań na jej temat zakończyła się pyskówką między nami, a raz doszło nawet do zęboczynów!!! Otóż, Rockiemu się wydaje, że jak ma jedenaście lat, pańcia długo z nim mieszkała i przy nim się wychowywała, to ma do niej większe prawa i może nadstawiać dupsko do głaskania kiedy mu się podoba. Tłumaczyłem grubasowi, że Weronika już tam nie mieszka, że teraz to jest moja prywatna pani i mam ją nawet wpisaną jako właścicielkę w książeczkę zdrowia, więc pierwszeństwo do pieszczot mam ja, ale dryblas twardo stoi przy swoim. Weronika szybko jednak znalazła sposób na ucinanie naszych pyskówek gdy podchodzimy do niej oboje – po prostu odchodzi i nie głaszcze żadnego z nas. Wtedy nie mamy już o co się kłócić i jest spokój.
Na wakacjach lubiłem też momenty tuż przed pójściem spać. Siadaliśmy sobie wtedy z pańcią na schodkach i obserwowaliśmy gwiazdy. Pańcia obejmowała nas wtedy, głaskała, całowała między uszkami i mówiła, że jesteśmy jej najlepszymi przyjaciółmi, że dajemy jej mnóstwo szczęścia i bardzo nas kocha. Mówiła też, że kiedyś przeprowadzimy się do jej i pańcia wymarzonego, małego domku, z większą działką niż tą którą teraz mamy w Poznaniu i mnóstwem kwiatków. I to będzie nasz mały, drugi raj na ziemi, bo pierwszy jest tam, gdzie mieszka pańci Mama i w którym właśnie spędziliśmy nasze tegoroczne wakacje

Krzysio

Trochę fotek z wakacji:

Wszystko zaczęło się od jednego, maleńkiego kleszcza, którego kilka dni temu paniusia znalazła w moim futerku. No i oczywiście wielka panika w domu, bo to obrzydliwe pasożytnisko żerowało sobie na mnie niezauważone co najmniej kilka tygodni. Decyzja więc błyskawiczna – przed wyjazdem na wakacje strzyżemy Krzysia (czyli mnie of course). Zaraz, zaraz, jak to strzyżemy???, pomyślałem. A mnie spytać o zdanie to już nie łaska? Ja lubię swój image, jestem dumny z mojego futerka i wcale nie mam ochoty się z nim rozstawać!!! Niestety, nawet szantaże, że jak opitolą mnie znów na łyso jak dwa lata temu, to będą musieli sprawić mi kuwetę, bo nawet na podwórko ze wstydu nie wyjdę, nie wspominając już o paradowaniu przez osiedle, nie pomogły. W piątek pańcio wrócił z pracy i pojechaliśmy na haniebne męki. Całe szczęście, że chociaż panie fryzjerki miłe i delikatne były. Co ja się “ochów” i “achów” nad sobą nasłuchałem. Że taki śliczny, taki grzeczny, taki dobrze ułożony i że pańciowie powinni działać w związku kynologicznym i walczyć o prawo do wystawiania i hodowania bearcoatów, skorośmy takie piękne psy. Plotek też się nasłuchałem – jak to w salonie fryzjerskim. Opowiadały panie o innych swoich czworonożnych klientach i o tym jak to ciężko z nimi współpracować. Ponoć najgorsze są yorki (wiecie, te małe nie wiadomo co, co paniusi się podobają) i owe panie muszą się długo nastawiać psychicznie, gdy mają w grafik takiego małego teriera wpisanego.
Moje strzyżenie trwało godzinę, po którym pańcio zabrał mnie do domu. Nie dosyć, że miałem doła, to całkowicie dobiła mnie Fiona, która po zmianie mojego image oczywiście mnie nie poznała i zanim zdążyłem się odezwać, że to ja, Krzyś, choć inny to wciąż ten sam, już miałem w swoje łyse dupsko wbite jej zęby. Ja nie wiem co mam sądzić o jej ajkju Później z pracy przyjechała pańcia i jak mnie zobaczyła dostała zawału. Ponoć nierówno mnie ostrzygli, uszy zostawili, schodów narobili. Nie wiem o czym mówiła, bo na wszelki wypadek postanowiłem unikać luster. W domu pańciowie nazywają mnie teraz gremlinkiem, sami oceńcie czy słusznie?

Krzysio

Pańcia ostatnio trochę marudziła. A to że wyjazdu wakacyjnego nie będzie, bo pańcio zmienił pracę i nie dostanie urlopu, a to że kiepskie to lato, że mało słońca a pracy dużo i przydałoby się odpocząć. Dziś pańcio zrobił jej niespodziankę i wręczył zaproszenie do czegoś co nazywa się SPA. Pańcia ma tam jechać na jakiś weekend w sierpniu i mają jej tam robić różne bliżej mi nie znane rzeczy. Po reakcji paniusi na prezent wnioskuję, że te rzeczy muszą być bardzo przyjemne, bo tak się z tego świstka papieru ucieszyła, że dobrze, że z tej radości nie udusiła nam Waldasa!
Ja i Fionka na pańcia narzekać też nie możemy. Szkoda mu się nas zrobiło, że w te cieplejsze dni ograniczamy przestrzeń życiową do łazienkowych kafelków i zakupił specjalnie dla nas mały basen. Własnopłucnie basen nam nadmuchał (jakiś dziwnie czerwony się przy tym zrobił ) , rozłożył na balkonie, napełnił wodą i pozwolił korzystać do bólu. No cóż, nas – psy kochające wodę, długo do kąpieli namawiać nie było trzeba. Teraz przy wysokich temperaturach siedzimy sobie w naszym prywatnym basenie i kozaczymy

Krzysio

Od jakiegoś czasu zakładka “galeria” w górnym pasku menu bloga nie działała prawidłowo i nie było możliwości wejścia do galerii zdjęć. Wszystko to dlatego, że znudził mi się dotychczasowy jej wygląd, od jakiegoś czasu nie uzupełniałam też jej o bierzące zdjęcia i uznałam, że w wolnych chwilach utworzę od podstaw całkiem nową galerię. Prace przebiegały powolutku, bo czasu wolnego mało a fotek do umieszczenia bardzo dużo. Ale już jest Link w górnym pasku menu bloga znów działa prawidłowo, a ja zadbałam o to, by umieszczone fotki były bardziej uporządkowane chronologicznie niż w starej galerii i w miarę możliwości lepsze jakościowo. Kategorie albumów w większości się nie zmieniły, kilka zostało usuniętych, za to wzbogaciłam galerię o moje ulubione zdjęcia prywatne z naszego ślubu i przyjęcia weselnego, do których bardzo lubię wracać.
Zapraszam zatem do nowej galerii i życzę miłego oglądania

Dziś pańciowie zabrali mnie i Fionkę do Puszczy Nadnoteckiej.
Już od rana wiedziałem, że coś się szykuje. Śpi sobie porządny shar pei we własnym legowisku, grzecznie, nikomu nie wadząc, do góry kołami bo tak mu dobrze, a tu jakieś zamieszanie, pakowanie, hałasy pańciowie fundują. Twardy byłem, bo podniosłem swoje puchate cztery litery dopiero wtedy, gdy z kuchni dotarł do mnie zapach świeżutkiej kiełbaski krakowskiej, którą pańcio okładał bułeczki na wyjazd. Próbowałem go przekonać żebyśmy nie czekali tak długo z konsumpcją, ale udawał chyba, że mnie nie słyszy.
Dotarliśmy na miejsce. Powiem Wam, że tyle drzew naraz to ja jeszcze nigdy nie widziałem i nie wiem czy starczyłoby mi mego całego psiego życia na dokładne obniuchanie i zaznaczenie wszystkich.
Zanim wysiedliśmy z auta pańcia patrząc na mnie (tak – na mnie, nie na Fionę) powiedziała, że jesteśmy w jakiejś strefie ciszy i jak będę się nadzierał to mnie nigdy więcej w podobne miejsce nie zabierze. No paniusiu kochana, i po co do szantaży się posuwać? Toć ja jestem KRIS Z Pułtuskiej Zagrody a nie prostak pospolity i jako arystokratycznie urodzony shar pei umiem się zachować jak należy.
Później był spacerek, taki prawdziwy, fajny, rodzinny.
Jak już dreptanie nam się znudziło, znaleźliśmy kawałek trawki nad samym jeziorem i pańciowie rozłożyli kocyk a nam odpięli smycze, cobyśmy mogli się wykąpać i razem pobawić. Ten kocyk, to myślałem, że specjalnie dla mnie, więc zaraz po kąpieli udałem się na niego by trochę odsapnąć, trawkę poskubać i jakież było moje zdziwienie, gdy zarobiłem ochrzan, bo ponoć coś tam pańciom przemoczyłem i uświniłem. Istny terror. Gębę na kłódkę trzymać, na kocyk nie wchodzić. I co jeszcze?
Później było jedzonko, którym pańcia podzieliła się z nami, ale nie myślcie, że tak całkiem bezinteresownie, o nie! Musieliśmy podać łapę, warować i takie tam podobne cyrki odprawiać. Właściwie to ani Fionce ani mnie to nie przeszkadza, a gdyby pańcia obiecała nam taką krakowską codziennie serwować to i kankana jesteśmy gotowi w zamian dla niej zatańczyć.
To był fajny wypad, po którym czekały już na nas w domku nasze ciepłe legowiska i pełne michy. No żyć nie umierać

Krzysio

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Dziś spacerek był wcześniej niż wczoraj, bo paniusia musi iść do pracy. Nad stawkami odkryliśmy z Fionką nieznaną nam dotąd łąkę, pełną kwiatków, które pańcia nazywa makami. Maki nie maki, nowy teren trzeba zbadać (no i zaznaczyć!), więc wskoczyłem w te wysokie, gęste trawy, Fiona za mną a za nami pańcia z aparatem, co by nam ładne fotki do albumu rodzinnego zrobić. Pora wczesna, więc ja jeszcze zaspany a tu w pewnym momencie skutecznie budzi mnie krzyk pańci: %&$#& !!! Nie wiem co krzyknęła ale powtórzyć nie chciała. Schowała natomiast aparat do pokrowca, wyszła z tych gęstwin i długo wycierała buta o trawę. Hmmm, ciekawe o co mogło jej chodzić???

Krzysio

Pańcia mówi, że jestem już dorosłym i mądrym pieskiem… Czy to oznacza, że wcześniej myślała, że jestem głupi??? Hmmm, nie będę zgłębiał tego tematu, za to oświadczam uroczyście, że jako dorosły i mądry psiak postaram się tutaj coś w wolnej chwili skrobnąć Chciałem wciągnąć w blogowanie Fionę, ale ona wolnych chwil nie ma wcale, bo wszystkie takie poświęca na podlizywanie się pańciom. Trudno, karierę w necie będę zatem robił sam.
Na rozgrzanie łapek coś prostego czyli relacja z dzisiejszego dnia.
A więc wstała dziś nasza paniusia w niezbyt dobrym humorze. W rozmowie podsłuchałem, że to przez jakiegoś gabineta i stomatologa. Osobiście to ja tych kolesi nie znam, ale pańcia to się chyba boi do nich chodzić. Niech no ja ich tylko dorwę… straszyć mi moją paniusię kochaną! Postanowiłem, że poprawię jej humorek i razem z Fionką wyprowadzimy ją na spacer. Opierała się trochę twierdząc, że poczekamy aż pańcio wróci z pracy, ale wiadomo, że takim przystojniakom jak ja się nie odmawia – kilka smutnych minek, kilka szczęknięć i pańcia już na spacerek ubrana. Poszliśmy nad nasze stawki i już przy wejściu na nie była zadyma, bo jakiś york, szumnie nazywający się psem, zaczął się do mnie sadzić. Ja jestem ugodowy i dobrze wychowany psiak, ale nie będzie mi jakieś małe nie wiadomo co na moich stawkach podskakiwało. Chciałem gówniarzowi spuścić łomot, ale pańcia nie pozwoliła. Tłumaczyła, że niby jestem starszy i powinienem być mądrzejszy, że nie wolno bić mniejszych kolegów, a jak tłumaczenia nie pomogły (co to za argumenty w ogóle?), to pociągnęła mocno smycz i zostawiliśmy szczyla daleko w tyle. To nic, co się odwlecze to nie uciecze jak to powiadają…
Później było już bosko, ja dokazywałem, Fionka też, a im bardziej dokazywaliśmy, tym bardziej pańcia się śmiała. Daliśmy dziś czadu Wskoczyliśmy do wszystkich stawków na naszej spacerowej trasie, ganialiśmy się, bawiliśmy w zapasy a pańcia z bananem na buzi biła nam brawo. I tak trzy godziny. Moglibyśmy i więcej czasu spędzic na tych szaleństwach, ale paniusia zarządziła koniec spaceru i zabrała nas do domu. Tutaj dostaliśmy śniadanko a potem przeżyłem lekki szok. Pańcia patrząc na mnie powiedziała, że jestem brudny wieprz. No dobra, może trochę się upaćkałem podczas tych szaleństw, ale podobne wyzwiska to ja sobie wypraszam. Poza tym, bądź tu człowieku mądry i zrozum kobiety, to najpierw się śmiała jak się paćkałem a później “brudny wieprz”? No i Fiona (musicie wiedzieć, że wcale nie bardziej czysta) podobnych uwag nie usłyszała, ale jak już wcześniej wspomniałem, to lizus pierwszej wody i tym tłumaczę sobie całą tą niesprawiedliwość. W każdym razie paniusiowe cyrki z wycieraniem mokrym ręcznikiem przeżyliśmy oboje. Reszty dnia nie opowiem bo przespałem go na tarasie i nic nie pamiętam…

Krzysio

A to z dzisiejszego spacerku:

Jedną z nawiązanych znajomości z tamtego okresu, która trwa do dziś i którą zresztą bardzo sobie cenię, jest znajomość z Krzyśkiem i jego dwoma schnaucerami średnimi. To właśnie Krzyśkowi jako doświadczonemu i zamiłowanemu hodowcy, pod względem kynologicznym zawdzięczam najwięcej. To On zabrał mnie na pierwszą w moim życiu wystawę psów rasowych, On cierpliwie udzielał odpowiedzi na tysiące moich czasem głupiutkich pytań a Jego wskazówki oraz różne, praktyczne porady okazały się więcej warte niż te zaczytane w jakiejkolwiek książce.
A schnaucerki… to kochane, bardzo grzeczne psiaczki i najlepsi kumple Fionusi i Krzysiaczka Spacer z dwoma pieskami jest wesoły, z czterema natomiast jest jeszcze fajniej. Kiedyś razem z Krzyśkiem, schnaucerkami i sharpeikami odbywaliśmy taki spacer prawie co niedzielę. Ostatnio zaniedbałam troszkę tą znajomość (ach ten ślub ) ale teraz już powolutku wszystko wraca do normy i dziś znów spacerowaliśmy na szesnaście łap i cztery nogi
Fotek we wpisie dosłownie kilka, ponieważ po tak długiej przerwie nie mogliśmy się z Krzyśkiem nagadać

Na spacerku wybróbowałam nowy aparat Wszystkie zdjęcia robiłam na ustawieniu w pełni automatycznym (iA), po zmniejszeniu rozmiarów troszkę poszła jakość (jak zwykle) ale i tak jestem bardzo zadowolona

- nasz Krzysio – misiek biegał jakieś 5-6 metrów ode mnie, więc fotkę zrobiłam z kilkakrotnym zoomem…

- dzika róża – fotka z lekkim zoomem, krzaczek był kilka metrów ode mnie…

- łabądek – fotkę robiłam z maksymalnym, 12 – krotnym zoomem optycznym…

- mój mężuś – fotka z lekkim zoomem, robiona z jednej ręki, bez naciśnięcia migawki do połowy czyli bez ustalenia ostrości…

- “nasze” stawki – bez zoomu…

- kacza rodzinka – znajdowała się kilkanaście metrów ode mnie, fotkę robiłam z maksymalnym, 12- krotnym zoomem optycznym…

Moja stara, poczciwa, pierwsza cyfrówka Sony całkowicie odmówiła współpracy. Już nawet włączyć się nie chciała A że ja bez aparatu czuję się jak bez ręki trzeba było zakupić nowy sprzęcik. Pan Mąż troszkę pomarudził, że za cenę tego nowego, wymarzonego przeze mnie modelu, można już kupić cyfrową lustrzankę, ale szybko go przekonałam, że ja potrzebuję aparat, który zmieszczę w każdej swojej torebce lub nawet kieszeni i który bez konieczności ręcznych ustawień (bo wiem, że ani razu z takich nie skorzystam) wykona w miarę przyzwoite zdjęcia czy nagra w niezłej jakości krótki filmik . No i wczoraj dostałam (dla świętego spokoju rzecz jasna ) mój wymarzony, niebieski Panasonic Lumix DMC TZ7. Taka mała rzecz a jak cieszy

suczka, maść płowa z maską (fawn):

piesek, maść czarna (black) :

piesek, maść morelowy dilute (apricot dilute):

Och, cudne jesteście wszystkie! Tylko pozazdrościć przyszłym domkom tak starannie odchowanych, pięknych psich dzieci

A tu już fotorelacja z dzisiejszej imprezy:

A oto co o naszej rumbie napisała na swoim blogu Dagmara Napierała, nasza pani fotograf:

Naszej bidulce, Fionusi, pobyt na wsi również bardzo się przydał. Po problemach zdrowotnych z ubiegłego tygodnia , których właściwie wytłumaczyć nie potrafię, ponieważ bezzwłocznie wykonane badania niczego nie wyjaśniły, dziewczynka powolutku dochodzi do siebie. Ogonek znów w górze, apetyt coraz lepszy, tylko na powrót kufy znów trzeba będzie poczekać…

Jedną z ważniejszych spraw na każdym przyjęciu weselnym są oczywiście goście. Dziś pojechaliśmy wręczyć osobiście ostatnie już zaproszenie i grzechem byłoby nie zabrać na tą okazję aparatu fotograficznego, ponieważ Karolinka i Łukasz, podobnie jak my, są właścicielami sharpeikowej parki. Momisia, ogromnego jak na przedstawiciela tej rasy, cudnego psiaczka miałam już okazję poznać, za to nie mogłam doczekać się, by zobaczyć czteromiesięczną Joshinkę. Małe sharpki są przeurocze i taka jest właśnie Joshi, bardzo ciekawa świata choć w pierwszym kontakcie ostrożna i nieufna, chrumkająca niczym prosiaczek jak to na małe sharpki przystało, radosna i przede wszystkim bardzo, bardzo śmieszna i słodka. Całkiem możliwe, że już w maju będziemy mogli kibicować Joshince i jej pańciom podczas stawiania ich pierwszych kroków na ringu wystawowym, a póki co, Karolinko i Łukaszu, dziękujemy za dzisiejszą gościnę i do miłego zobaczenia 25 kwietnia

Psiaczki po wizycie w Mostkach tradycyjnie wymęczone niesłychanie, do tego stopnia, że nie przerwały sobie snu nawet w porze obiadowej a i na wieczorne siusiu trzeba je było wręcz wynosić. Stan ten to głównie zasługa Tofci, domowej kici, która to kiwa sharpeiowe towarzystwo jak się jej tylko podoba, a do naszych dziarskich miśków jakoś nie bardzo to dociera i wciąż chyba wierzą, że polowanie na kota zakończy się kiedyś sukcesem.
Na wsi jest też dużo więcej “obowiązków” , bo jak tu nie pomóc Rockisiowi i Kiarusi, gdy te dzielnie stróżują pod bramką?
Spacer z czwórką psiorków też bardzo wesolutki. Rocky pilnował Krzysia, by mu się pluszak po “jego” przecież terenach za bardzo nie panoszył. Kiarusia ze zwinnością sarny aportowała patyki, a Fionka mniej zwinnie ganiała za sunią, by zwerbować ją do zabawy w “zapasy”.

Kilka fotek z wczorajszego spacerku na moich najnowszych pracach:

1) z Fionusią:

2) z Fionką i Krzysiem:

3) przy drzewku:

A pan fotograf jak zwykle poszkodowany

Akcja toczy się głównie na Antarktydzie, gdzie dwójka naukowców rozpoczyna wyprawę w poszukiwaniu meteorytu. Nieszczęśliwy wypadek zmusza ich do opuszczenia bazy a Jerry’ego do pozostawienia w niej swoich ukochanych psów zaprzęgowych. Bohater chce szybko po nie wrócić, jednak warunki atmosferyczne i trwająca zima stulecia, sprawiają, że okazuje się to wcale nie takie proste…
Psy, pozostały same na Antarktydzie przez sześć miesięcy… próbując przeżyć…

Jeśli chcecie wiedzieć co im się przydarzyło i jak zakończyła się ta historia, polecam odwiedzenie wypożyczalni. Dodam jedynie, że film jest oparty na historii, która wydarzyła się na prawdę i przede wszystkim dlatego ocieram łzy po jego obejrzeniu, a zaraz po tym biegnę do moich miśków by je mocno przytulić…

Fragmenty filmu:

Mam nadzieję, że nigdy nie dojdzie do sytuacji, której tak bardzo boi się pani Irena i nie ze względu na nas, ale na Kajtusia i jego pańciów. Bardzo chciałabym, by cała trójka jeszcze długo mogła cieszyć się swoją obecnością, by zdrówko i siły ich nie opuszczały i nigdy nie musieli się rozstać, bo miłość i więź między nimi aż rzuca się w oczy…
W razie jednak innych okoliczności, jestem gotowa swojej obietnicy dotrzymać a najważniejsze jest dla mnie to, że mój mężczyzna wspiera mnie w tej decyzji ze wszystkich sił…

Kilka fotek z dzisiejszego spacerku, tym razem, specjalnie dla Terci zadbałam o to, by w kadrze na pewno nie zabrakło Fionusi :

Do moich przyjaciół i znajomych mam prośbę… bądźcie kochani wyrozumiali dla mnie w najbliższym czasie, bo jak się zagłębię w tej przyniesionej dzisiaj makulaturze to tak szybko z niej nie wyjdę… Pocieszeniem (mam nadzieję) będą dla Was zaproszenia ślubne, jakie niebawem dostaniecie a za których wybór właśnie się z przyszłym mężem zabieramy

Fionka i Krzysio tradycyjnie odpoczywają właśnie z pełnymi brzuszkami po kilku dniach wrażeń. Ten wyjazd świąteczny kolejny raz uświadomił mi jak pieski są ze mną związane, gdyż nie opuszczały mnie nawet na moment gdy krzątałam się po domu – gdzie ja – tam i one. Fionusia tradycyjnie na moich kolanach, Krzyś zawsze śpiący w zasięgu pół metra od mojej osoby. Poradziliśmy sobie z Fionusiowym zapaleniem gardła, które dopadło misię jakiś tydzień temu. Kuracja antybiotykami zadziałała błyskawicznie i choć kufa Fionusi spadła jej wraz z wysoką gorączką jaką przeszła, cieszę się, że już czuje się dobrze, ma apetyt i chęć do zabaw, którymi jako bardzo żywiołowa dziewczynka nieustannie zamęcza Krzysiaczka

Waldziu po zapaleniu krtani również czuje się lepiej i wygląda na to, że w Nowy Rok wkroczymy zdrowi i szczęśliwi, bo po prostu mamy siebie

A jako pamiątki….

….łamanie się opłatkiem przed wigilijną wieczerzą:

i Fionusia wśród swoich świątecznych prezentów:

Najbardziej zaskakującą rzeczą jaka mnie na tych zajęciach spotkała, był fakt, że przez ostatnie dwa tygodnie uczestniczyłam w nich nie jako uczeń a jako… wykładowca!. Wojtek, prowadzący z nami zajęcia z shiatsu poprosił mnie zupełnie niespodziewanie o wyłożenie kilku masaży kosmetycznych. Ponoć pedagogika to moja mocna strona i błyskawicznie zaproponowano mi etatową posadę przy następnych dwóch grupach rozpoczynających kurs w styczniu. Niewiarygodne jak życie potrafi zaskakiwać Propozycję obiecałam przemyśleć, jednak do 25 kwietnia 2009 roku nie ma mowy bym podjęła się jakichkolwiek dodatkowych zajęć niezwiązanych z tą datą… a później… zobaczymy

Na załączonej fotce ostatnie “wykorzystanie naszych chłopaków” a jutro odbiór dyplomów i na pewno łzy żalu, że to już koniec :’(

Mimo iż ostatnio na brak zajęć z Waldim nie narzekamy, w weekendy staramy się zabierać psiaki na spacerki za miasto – właściwie tylko w ramach odmiany dla nich i dla nas, ponieważ stawki nad którymi sharpeiki odbywają swój codzienny spacer mają wręcz wymarzone do tego warunki.
Jednym z miejsc, które lubimy odwiedzać szczególnie jest Wielkopolski Park Narodowy. Psiaczki co prawda nie mogą pohasać tam bez smyczy, jednak mikroklimat tego miejsca i wspaniałe szlaki turystyczne których zawsze się trzymamy by nie zakłócać spokoju “mieszkańcom parku” czyli lisom, kunom, borsukom, sarnom, jeleniom, dzikom (i tak by można jeszcze długo wymieniać na bezkręgowcach kończąc , nam tą małą niedogodność wynagradzają Spacery na terenie parku są szczególnie przyjemne właśnie o tej porze roku, gdy ludzi go odwiedzających jak na lekarstwo I tak też było wczoraj gdy wybraliśmy się tam po śniadanku.
Krzysio, który już zdaje się wrócił do dobrej formy po problemach opisywanych przeze mnie tutaj skorzystał oczywiście z możliwości zanurzenia swoich misiowych łapek w lodowatej wodzie jeziora jak to na morsika przystało Krzysiowa kufa znów nabiera powolutku swoich wielkich rozmiarów, przytył też Misiek kilka kilo i powrócił tym samym do swojej “normalnej” wagi, wyniki badań kontrolnych wyszły świetnie, więc niedźwiadek może się cieszyć otaczającym światem ( co czyni każdego dnia w różny sposób ) a my jego zdrówkiem

Z zaległości ubiegłego miesiąca na uwiecznienie niewątpliwie zasługują wspomnienia związane z Międzynarodową Wystawą Psów Rasowych w Poznaniu, która odbyła się 9 listopada. Czas jaki spędziliśmy na niej wśród naszych znajomych przybyłych z różnych miejscowości Polski był po prostu świetną zabawą Poznaliśmy też kilka nowych osób, niezwykle ciepłych, wrażliwych i wartościowych. Sharpeiki na ringu prezentowały się znakomicie, z małymi wyjątkami, gdzie chyba zbyt poważne podejście do tematu wystaw oraz zdenerwowanie właścicieli udzieliło się także pieskom. Moim zdaniem gdyby wszyscy podchodzili do tego typu rywalizacji jak na przykład Beatka ze swoją YNDE, która prezentowała sunię z uśmiechem na twarzy i pełnym luzem, wystawy byłyby mniej stresującym przeżyciem dla czworonogów, co niewątpliwie wpłynęłoby też na poziom prezentacji ich na ringu wystawowym… No ale ludzie są różni, czasem po prostu zazdrośni i zawistni, czasem nie potrafiący przegrywać a czasem wredni na tyle, by nawet cieszyć się z porażek innych… Doskonale pamiętam wredny uśmiech na twarzy pewnej hodowczyni na pewnej wystawie, gdy inna dziewczyna płakała z powodu przykrej dla niej oceny psa przez sędziego… Szkoda, że zabrano mi tą naiwność w której wierzyłam, że absolutnie wszyscy miłośnicy psów to jednakowo dobrzy i ciepli ludzie…
Wracając do poznańskiej wystawy… Ponieważ rzadko spotykamy się z tą wspaniałą grupą sharpkomaniaków, czas na samej wystawie to było dla nas za mało i postanowiliśmy przenieść się do Sphinxa Żałuję, że nikt nie zrobił zdjęcia miny kelnera, który w niedzielny wieczór w zatłoczonej restauracji usłyszał “stolik na 10 osób prosimy” Stolik się znalazł, zabawa była świetna, dziękujemy Izuni i Wojtkowi oraz wszystkim wspaniałym sharpkomaniakom wśród których spędziliśmy ten dzień
Wielkie podziękowania również dla Włodzia i Moniki za przesłane fotki z wystawy

Jak to w rodzeństwie bywa, różnie przez tych osiemnaście lat między nami się układało. Nie ominęły nas bójki ani okres, gdy kompletnie nie mogłyśmy się między sobą dogadać. Nieporozumienia wynikały zazwyczaj z dość dużej różnicy wieku (siedem lat), przez którą miałyśmy całkiem inne potrzeby i problemy. Jednak jedna rzecz jest i zawsze była niezaprzeczalna… miłość między nami. Choć bardzo różnimy się fizycznie, choć mamy inne charaktery to podobna wrażliwość, poczucie humoru oraz fakt jak bardzo jesteśmy związane ze sobą, naszą mamą, tatą i babcią, która odegrała ogromną rolę w naszym wychowaniu, daje nam niezwykłe poczucie bliskości.

Impreza urodzinowa Monisi, spędzona w gronie najbliższych nam osób odbyła się w sobotę. Było wesoło, ale też troszkę sentymentalnie, gdy przeglądaliśmy wspólnie rodzinny album a w nim setki zdjęć z różnych ważnych i mniej ważnych okresów naszego życia, wspólnych wycieczek, zabaw, szkolnych imprez. Monisia zdmuchując świeczki na urodzinowym torcie pomyślała sobie życzenie… życzę Ci słoneczko, aby się spełniło. Mam nadzieję, że prezent od nas jeszcze długie lata będzie Ci przypominał o tym ważnym w Twoim życiu dniu. Ponieważ urodzinki przypadają dokładnie dziś, przyjmij od nas jeszcze jedne życzenia, tym razem na samodzielnie zrobionej karteczce :

Ciekawe czy na przykład takie chowkowe cudo jak niżej na filmiku przedstawiona Sophie, zaprzyjaźniłoby się z naszą sharpeikową parką?????

Swoją drogą, miedzy Sophie a naszym Krzysiem istnieje niesamowite podobieństwo nawet kolorki uszek i noska się zgadzają

Obserwując problemy z jakimi spotykają się właściciele innych shar peików to chyba i tak, póki co, dopisuje nam pod tym względem szczęście. Choć oczywiście nie mogę też powiedzieć, że nie mamy żadnych, bo byłoby przecież za różowo…
Patrzę na naszego Krzysiaczka, który leży właśnie obok mojego łóżka i łzy napływają mi do oczu. Rok temu przeszedł
operacyjną korektę powiek (wraz zresztą z Fionką – oba psiaczki po tej korekcie na załączonych fotkach), bardzo dla siebie stresującą i bardzo stresującą dla nas, bo okazało się, że misiek potrzebuje dużo większej dawki narkozy by zasnąć, niż przeciętny psiak o jego wadze… Cieszyliśmy się, że mamy to już za sobą, że Krzyś wybudził się z narkozy, na którą przecież sharpeiki bywają nadwrażliwe, a jednak piątkowa wizyta kontrolna u okulisty to poczucie szczęścia nam zabrała…Krzyś wciąż ma entropium – dolne powieki zawijają się a włosy drażnią gałkę oczną. Za miesiąc czeka nas kolejna ich operacja… Ciekawe ile jeszcze zabiegów będzie musiał nasz piesek przejść, by w końcu normalnie i bez bólu oglądać świat? Ile jeszcze łez wyleję czekając podczas trwania zabiegu w poczekalni i zastanawiając się, czy wszystko pójdzie dobrze i czy wrócę z ukochanym misiem do domu…Wiem, że to, co teraz piszę może wydawać się drastyczne, ale takie właśnie myśli mi wtedy towarzyszą…

Niewątpliwą ozdobą naszego Krzysia jest jego wielka, dobrze wypełniona kufa…W zeszłym tygodniu, z niewiadomych powodów, z tej kufy została może jakaś 1/3 jej część…nie przypomina już mordki hipopotamka a raczej szczurka… Z tego właśnie powodu przyspieszyliśmy krzysiowe co półroczne badania kontrole, które wypadały na grudzień i w ostatni piątek udaliśmy się do lecznicy. Weterynarz przebadał misia wzdłuż i wszerz, łącznie z prostatą. Zrobiono mu USG wszystkiego, czego tylko się dało. Nerki, które ze względu na zagrożenie Krzysia amyloidozą najbardziej nas stresują wydają się być w porządku, co potwierdziła biochemia i ogólne badanie moczu. Jednak wyniki osadu moczu wskazują na piasek w krzysiowych moczowodach, z którym musimy sobie poradzić zanim zamieni się w kamienie. Zgodnie z zaleceniami weterynarza zakupiliśmy leczniczą karmę Royal Urinary, która to ma ponoć rozbić te trójfosforany. Zatem od minionego piątku, przez trzy najbliższe tygodnie Krzysio jest i będzie na nowej diecie, po której czekają nas badania kontrolne krwi i moczu.

Często spotykam się z pytaniem (również poprzez formularz kontaktowy tego bloga) ile kosztuje utrzymanie psa rasy shar pei? Nie potrafię na nie jednoznacznie odpowiedzieć, gdyż u każdego właściciela przedstawiciela tej rasy wygląda to zupełnie inaczej. Z naszych doświadczeń mogę jedynie powiedzieć, że są miesiące gdy nasze dwa pieski kosztują nas tyle, co zakupiona dla nich karma (jakieś 160zł) ale zdarzyły się też takie jak np. wrzesień ubiegłego roku, gdy wydaliśmy na nie 1800zł, lub dni jak ostatni piątek, gdy zostawiliśmy w lecznicy ponad 500zł. W przypadku psiaków jest chyba troszkę tak jak z posiadaniem dzieci. Wydatki nie są duże, gdy są zdrowe.
Pamiętajmy o tym wszystkim decydując się na zakup psa. Odpowiedzialność jaką bierzemy na siebie przyjmując pod swój dach żywe stworzenie jest na prawdę duża. Niech zatem taka decyzja będzie po stokroć przemyślana. Wyjdzie to na dobre i Wam i przyszłym pupilom.

Mój Waldek od dawna powtarza mi, że nie nadaję się na właściciela czworonoga. I wiecie co? To mądry facet i ma całkowitą rację. Nie nadaję się, bo kocham zbyt mocno, bo każde cierpienie naszych piesków jest też moim cierpieniem. Zbyt mocno wszystko przeżywam, zbyt wiele nerwów mnie to kosztuje.
Fionka i Krzyś to moje pierwsze własne psy, nie potrafię sobie nawet wyobrazić momentu, w którym kiedyś może mi ich zabraknąć… Ludzie o takiej wrażliwości nie powinni posiadać zwierząt, ale dom bez machania ogonkiem na nasz widok, bez tych wszystkich niezapomnianych chwil, bez tej głębokiej więzi jaka może połączyć człowieka i psa, nie byłby dla mnie prawdziwym domem…

Oczywiście remont remontem a psiaczki swoją codzienną porcję ruchu otrzymać musiały. Wspaniale jest je mieć, bo przy okazji człowiek otrzymuje również jakże ważną porcję ruchu dla siebie, pod warunkiem oczywiście, że spacerowania z czworonogiem nie traktuje się jako przykrego obowiązku.
Na dworze było dziś przepięknie, cieplutko a więc i odbyty spacerek długi i niezwykle przyjemny…

[OBEJRZYJ TE ZDJĘCIA W POKAZIE SLAJDÓW]

Mowglisia poznałam niedawno, w momencie kiedy już zmagał się z chorobą. Wtedy jeszcze byłam pewna, że wyzdrowieje i wszystko skończy się dobrze…

Moguś był wyjątkowym i niezwykle dzielnym pieskiem a moje serce skradł już przy pierwszym spotkaniu. Od tej chwili myśli o nim i jego zdrówku towarzyszyły mi w każdej chwili dnia i niejednokrotnie, nocy. Wielu naszych forumowiczów mocno trzymało kciuki za zdrowie tego pieska… Niestety… tak jak napisał jeden z nich… “tam gdzie medycyna jest bezsilna, tam może pomóc tylko cud…” Nie doczekaliśmy się cudu… Mowgliś odszedł a w sercach wielu osób pozostał smutek, żal ale też pamięć o nim…ponieważ dzięki niemu właśnie powstało forum na którym wszyscy się poznaliśmy.

Każda chwila jaką spędziłam z Mowglisiem wypełniona była cierpieniem, jego – z powodu ciężkiej choroby, moim – gdy patrzyłam na to cierpienie i byłam absolutnie bezsilna oraz Waldka, gdy oglądał nas oboje w takim stanie . Popłynęło wiele łez…które wciąż wracają, gdy o nim myślę. Pomimo tego bólu, nie żałuję żadnej spędzonej z nim chwili…

Mowglisiu kochany, mam nadzieję, że wiedziałeś, że przy tobie byłam i że jeszcze kiedyś się spotkamy, że będziesz wtedy zdrowy i silny i znów przytulisz główkę do mojej dłoni, gdy będę drapać cię za uszkiem…
I powiem ci wtedy jak wspaniały i dzielny byłeś, bo tutaj, na ziemi, nie zdążyłam…
Zawsze będę o tobie piesku pamiętać…

A tak moja Fionusia dorastała…

Psiaczki pomimo długiego spacerku, który teoretycznie powinien pozbawić je nadmiaru energii, dzielnie uczestniczyły w pracach domowych, co m.in. zaowocowało zanurzeniem przez ciekawską Fionkę mordki w miodowej farbie. Krzysio miał również doskonały nastrój na łobuzowanie i wynajdywał sobie co ciekawsze obiekty typu pędzle malarskie i uciekał z nimi na taras. Miarka natomiast przebrała się, gdy złapaliśmy Misia na namiętnym przeżuwaniu folli malarskiej i uznaliśmy, że bezpieczniej dla zdrowia piesków i ocalenia naszych zakupów będzie ich przymusowe eksportowanie na podwórko. Krzysiaczek zdążył złapać w fafelki swoją piłeczkę (co widać na załączonej pracy) , Fionka pluszaka i dalsza część ich szaleństw odbywała się już na dworze.

W chwili obecnej Waldziu ciężko pracuje nad śnieżną bielą sufitu, a ja, jak widać, ściemniam i piszę w blogusiu. Teraz już wyłączam komputer i zabieram się za przygotowanie mojemu dzielnemu mężowi kolacji. Dobranoc.

Po rozpakowaniu przesyłki i rozłożeniu posłanek w miejsce starych, Fionka od razu postanowiła nowy nabytek wypróbować (co widać na załączonej fotce). Sunia swoje legowisko traktuje jako azyl przeznaczony nie tylko do wypoczynku, ale również znosi do niego wszelkie zabawki oraz gryzaki, które potrafi tam sprytnie zakamuflować przed Krzysiem, przykrywając je nochalem kocykiem. Biegnie do niego również z każdym smakołykiem jaki dostanie od nas czy gości, by tam, w atmosferze intymności, w wygodnej, leżącej pozycji, odwrócona do wszystkich tyłem, delektować się jego smakiem.

Krzyś aż tak bardzo przywiązany do swojego posłanka nie jest. Najchętniej korzysta z niego w okresie zimowym a przez pozostałą część roku preferuje odpoczynek na dywanie, na którym miękkość zapewnia mu jego własne pluszowe futerko. Azylowy aspekt posłanka to też dla Misiaczka żaden argument, ponieważ Krzysio uważa się za psiego króla w tym domu, a do króla, jak wiadomo, należy wszystko i ukrywanie “skarbów” przeznaczonych do zabawy lub jedzenia pod kocykiem, byłoby dla niego absolutnie bezsensowną utratą jakże cennej książęcej energii

Cieszy mnie również fakt, że udało mi się nareszcie dopasować godziny do mojej koleżanki i również od przyszłego tygodnia zaczynamy uczęszczać na aerobik. Trzeba troszkę popracować nad kondycją, bo spacery z psiaczkami to troszkę za mało. Optymalnie by było gdybym przy okazji tych ambitnych planów postanowiła rozstać się z okropnym, tytoniowym nałogiem ale aż tak silnej woli to niestety, póki co, nie mam.

Przy okazji wpisu “Pracowita sobota” wspominałam o kilku nowych meblach, akcesoriach i psich posłankach jakie sobie wymyśliłam do domku. Waldziu stwierdził, że ze wszystkich szalonych pomysłów jakie miał okazję przez tyle wspólnych lat ode mnie usłyszeć, takie przyziemne i racjonalne absolutnie go nie przerażają i po rodzinnych naradach zdecydowaliśmy się przeprowadzić w naszym domku mały remoncik. Najbliższe zatem weekendy (tylko wtedy będziemy mieć na remont czas) wypełnią nam wyjazdy do “tematycznych” sklepów, wynoszenie i wnoszenie mebli, przyjęcie pana z karcherem, machanie malarskimi pędzlami i podobne temu sprawy. Będzie pracowicie ale znając mojego męża, również bardzo wesoło

Niestety ze względu na remont ( i nasze ograniczenie czasowe, bo chcemy z nim zdążyć przez imprezą urodzinową mojej siostry ) , z wrześniowego “rozkładu jazdy” musieliśmy wykreślić wszelkie wypady rodzinno – towarzyskie a w tym wyjazd na wystawę psiaków do Wrocławia, na który od dłuższego czasu, ze względu na spotkanie z bliskimi mi bardzo osobami (Beatką , Terenią , Izą), bardzo się cieszyłam. Smutno mi z tego powodu…

Pomimo tego, ze nasz urlop trwał zaledwie dwa tygodnie, to szkoda mi tego lata, wyjątkowe było… Niemiło mi gdy myślę o tej coraz większej ilości ubrań jaką trzeba będzie na siebie zakładać, o chłodnych wieczorach, coraz krótszym dniu i o tym, że niedługo gdy będę wychodzić z pracy będzie już ciemno. Jestem zdecydowanie stworzeniem ciepłolubnym i gdyby nie miłość do najbliższych i naszego kraju, chętnie zamieniłabym cztery pory roku na tylko jedną i opuściła granice Polski. Te dwie rzeczy jednak nigdy się nie zmienią, zatem skazana jestem i na kupno nowego zimowego płaszczyka i kozaczków

Pani Stenia chyba telepatycznie wyczuła mój podły nastrój, bo zadzwoniła z propozycją wczesnej kolacji na ogrodzie, a bardzo miło będzie w nim posiedzieć w ten słoneczny dzień, bo jest przepiękny (w odróżnieniu od naszego, prawie już całkowicie zdewastowanego, podeptanego i rozkopanego przez nasze i tak najukochańsze pieski ). Propozycja przyjęta zatem bez zastanowienia i o 17:00 meldujemy się u naszej ukochanej “przyszywanej babuni”

Poranny smutek chciałam sobie rozproszyć oglądaniem wakacyjnych zdjęć…. a przy okazji zrobiłam coś takiego… :

Wyszło chyba całkiem realnie

Jako pamiątkę wklejam pracę wykonaną na podstawie zdjęcia z wczorajszego spacerku:

…oraz balladę rockowo – sentymentalną, którą zespół Pectus wyśpiewał sobie w Sopocie Słowika Publiczności i która absolutnie podbiła moje ( jakby nie patrzeć ), romantyczne serce Wspaniały, ciepły głos wokalisty, nastrojowa muzyka i piękne słowa, czyli piosenka “To, co chciałbym Ci dać”…

O tym jak kocham polskie morze pisałam już niejednokrotnie… W tym roku pojechałam nad nie nie tylko ze swoją ludzko – psią rodzinką, ale również siostrzyczką, Monisią i jej chłopakiem, Krzysiem. Było bardzo, bardzo wesoło. Pogoda rozpieściła nas zamieniając kolor naszych skór na kolor intensywnie brązowy. Całe dnie spędzaliśmy na plaży, przerywając przyjemne opalanie graniem w siatkówkę, morskimi kąpielami i szalenie zabawnym tzw.”pontonowaniem” , polegającym na pokonywaniu fal na pontonie właśnie. Natomiast chłodne już, sierpniowe, nadmorskie wieczory wypełnialiśmy długimi spacerami brzegiem morza, rozrywkami typu billard i szaleństwami na parkiecie. Nie pamiętam już kiedy aż tak dobrze się bawiłam, tyle śmiałam i jednocześnie widziałam tyle beztroskiego uśmiechu, który tak bardzo kocham, na twarzy mojego męża Zupełnie jak nastolatkowie

Psiorkom też bardzo się na wakacjach podobało. Miały pańciów cały czas blisko, co lizus, czyli Fionka bezustannie wykorzystywała ładując mi się na kolana przy każdej sposobności, czy to w domku, czy w ogrodzie czy na plaży. Towarzyszyły nam prawie wszędzie, również wtedy, gdy objadaliśmy się goframi, lodami czy nadmorską rybką czy też odbywaliśmy szalenie długą, pieszą wycieczkę do latarni morskiej. Czas urlopu zbiegł się z okresem zmiany okrywy włosowej naszych sharpeików, więc dodatkową atrakcję stanowiło dla nich codzienne, pośniadaniowe szczotkowanie, które bardzo lubią. Szalały we wspólnej zabawie i zabawie z nami, kopały dziury w piachu, radośnie biegały po plaży lub spały w cieniu, pod swoim prywatnym parasolem, gdy cała pozostała czwórka wystawiała ciałka na działanie słonecznych promieni.

Cóż jeszcze mogę powiedzieć??? CUDNIE BYŁO!

Nasza mała pamiątka z wakacji: